Beelddenken en omdenken (3)

Wat een verrassing om deze week weer in contact te komen met Inez, een prachtige jonge vrouw van 24 met een verhaal dat staat als een huis! En wat een verschil met dat kwetsbare meisje van 8 of 10 dat nog op mijn netvlies staat vanwege een dyslexietraining.
Maar hoe krachtig ze nu ook is, toch wilde ze niet met haar kinderfoto op mijn blog. Om niet door leeftijdgenootjes van toen herkend te worden. Zo diep gaat dus de pijn van afwijzing.

Schaamte, boosheid en verdriet
Laten we eens kijken wat ze hier zelf over schrijft:
‘Volgens mij kwam ik in groep 5 tot het besef dat ik ‘anders’ was. Ik kreeg een aparte bak met aangepaste opdrachten en boeken. Daarnaast moest ik op woensdagmiddag extra bijles halen bij een dyslexiespecialist als andere kinderen gezellig met elkaar speelden.
Ook weet ik nog erg goed dat de leraar van groep 6 midden in de klas aan een tafel zat als hij dictees nakeek. Elk kind kreeg dan mondeling feedback. Zo moest ook ik aanschuiven. Het was er muisstil toen hij hardop zei: “Wie heeft jou geleerd dat je dit met dt moet schrijven”!? Als ik daar nou nog aan terugdenk, komen de gevoelens van schaamte, boosheid en verdriet weer bovendrijven.’

Doorzetten
Dit meisje heeft sindsdien een enorme ontwikkeling doorgemaakt. In groep 6 werd zij doorverwezen naar het speciaal onderwijs. Daar is zij voor het eerst echt aan het lezen gekomen en kreeg ze er eindelijk vriendinnen.
Meerdere leerkrachten zagen algauw dat er meer in haar zat en adviseerden om naar een reguliere Vmbo te gaan. Die heeft zij afgemaakt. Daarna is ze de opleiding Mbo-verpleegkunde gaan doen waar zij echter in het vierde leerjaar ontdekte dat dit haar onvoldoende uitdagingen gaf. Zij zocht immers meer verantwoordelijkheid. En haar grote droom was om door te stromen naar het Hbo om uiteindelijk bij een functie uit te komen als leidinggevende binnen de ouderenzorg.
Inmiddels zit zij in het vierde leerjaar van de opleiding Small Business en Retail Management en verwacht zij er in juli haar Hbo-diploma te ontvangen.

Inez’ omdenken
Wat een verhaal! Maar wel eentje met pijnlijke hobbels zoals pesterijen door vroegere schoolgenootjes en een burn-out. Welke geheimen koesterde ze om hier overheen te stappen?

1. ‘Ik ben een echte doener. Gewoon aanpakken! En als het niks is, dan wordt dat wel duidelijk.’
2. ‘Wat heb ik veel geleerd en meegemaakt vergeleken met vroegere klasgenoten. Als ik een andere weg was gegaan, was dat zeker een stuk gemakkelijker geweest, maar dan had ik nooit kunnen worden wie ik nu ben.’
3. ’Het is van belang om je hoofd af en toe leeg te maken en gewoon bezig te zijn met iets totaal anders zodat je weer ruimte hebt voor de volgende uitdaging’.
4. ‘Als ik een presentatie moet houden, ga ik eerst stevig op mijn voeten staan en kijk ik het publiek vijf seconden lang aan. Als zij dan hun aandacht op mij hebben gericht, beeld ik mij in dat iedereen daar naakt voor mij zit. Soms moet ik dan wel even lachen maar juist dán begin ik. En dat gaat dan altijd super!’

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *