Beelddenken en druk gedrag (1)

Lekker druk
Terwijl ik luister naar het gezang van ‘onze’ huismerel bij het raam en ik een van mijn kipjes volg dat heel onrustig is vanwege een ei dat eraan zit te komen, geniet ik van mijn voorjaarsbloemen. Tegelijkertijd!
En als ik dan zo tevreden zit te zijn, bedenk ik ook de maaltijd voor vanavond, overweeg ik ideeën voor mijn workshop morgen, mijmer ik over mijn Skypecliënt donderdag én de titel en inleiding van dit blog. Dan realiseer ik mij pas dat ik op deze heerlijke zondagmorgen lekker druk ben geweest. In mijn hoofd.
Anderen zouden zeggen: “Leef toch eens in het hier en nu!” Maar ja, dat doe ik ook. Alle zintuigen staan immers op scherp en met mijn oren, ogen en hart geniet ik mateloos. Maar zo naar buiten kijkend en luisterend, komt vanzelf het creatieve denkproces op gang, een beelddenker waardig.

Druk uit fustratie
Als reactie op mijn blog van maart “Beelddenken noch immer onbekend” kreeg ik de volgende mail:

“Ik ben een beeldendenker en net als vele anderen heb ik mijn schooltijd doorgebracht als buitenbeentje. Ik kon niets onthouden, kon me niet concentreren en schreef vaak in spiegelbeeld. In mijn werk liep ik altijd tegen het feit aan dat ik van tevoren moest vertellen hoe ik bepaalde problemen op ging lossen. Dat wist ik niet, en dat was voor mij ook niet relevant. Ik heb veel aan mezelf getwijfeld en nooit begrepen of ik nu slim of juist heel dom was. Tot ik het begrip beeldendenken leerde kennen. Er ging een wereld voor me open! Mijn hele zelfbeeld, persoonlijkheid en carrière kreeg zijn context. Nu besef ik dat ik als kind helemaal niet het gedragsgestoorde ventje was, ik had gewoon een beetje hulp nodig.”

Deze Michel (42) heeft zich als puber moeten laten testen of hij Adhd had. Dat was niet het geval. Zijn drukke gedrag kwam dus enkel voort uit zijn frustraties op school. En dat is dus een geheel andere vorm van drukte dan het creatieve denkproces dat ik hierboven beschreef.

Hoe je zorgleerlingen vleugels geeft
Hoe zouden zijn leraren Michel hebben kunnen helpen toentertijd?
– Door structuur aan te brengen in de lesstof met vragen als: waar dient het voor (motivatie) en hoe krijg je dat op een rijtje (via een Mind Map).
– Door niet langer aan een stuk te praten. Want zonder illustraties, anekdotes of prikkelende vragen kunnen beelddenkers maar moeilijk aan een stuk luisteren.

Weggestuurd
Als vrijwilligster heb ik onlangs Mark (9) mogen begeleiden, een intelligente jongen met twee jaar leesachterstand. Ondanks het feit dat hij goed vooruitging, heeft de intern begeleidster besloten dat hij naar het speciaal onderwijs moet na de Meivakantie. Zelf ervaart hij dit als ‘weggestuurd worden’, als falen. Ikzelf echter verwacht dat hij daar voor zijn leesprobleem beter wordt begeleid. Maar waar ik echt heel verdrietig van werd is dat deze jongen voorin de klas moest zitten met zijn rug gekeerd naar de andere kinderen. Tja, wat doe je als leraar wanneer kinderen als Mark uit frustratie zo druk worden?

(Wordt vervolgd)

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Een bevlogen beelddenkster

Anneke heeft hier 20.000 bollen eigenhandig ingepoot

Twee beelddenksters ontmoetten elkaar, ikzelf om een blog te kunnen schrijven, Anneke omdat wij in augustus over beelddenken zo’n leuk gesprek hadden toen ik haar open tuindag bezocht in Amersfoort. En, zo gebeurt dat vaker met beelddenkers die elkaar ontmoeten, allebei kregen we vleugels!

Herkenning
En wat herkenden we samen veel eigenschappen van beelddenkers: hun bevlogenheid, kunstzinnigheid en inspirerend-zijn. Hun perfectionisme, sterk inlevingsvermogen en rechtvaardigheidsgevoel. Hun grote betrokkenheid met mensen, de samenleving én de natuur. En de drang hier ook zelf verantwoordelijkheid voor te dragen. Hun creativiteit en originaliteit, hun bezig-zijn met hun hele hebben en houden. Hun levendige geest, tomeloze energie en pragmatische instelling. Hoe rijk kan een mens zijn!

Een echte pedagoge
Anneke Caljouw (73) heeft maar liefst veertig jaar voor de klas gestaan in het basisonderwijs. Daarnaast was ze remedial teacher. In deze laatste functie ontdekte ze dat sommige kinderen visueel, anderen auditief (verbaal) zijn ingesteld. “Die moet je dus ook anders benaderen!” Met hart en ziel was en is zij pedagoge. Haar grootste liefde vormden de door haarzelf opgezette trainingen sociale vaardigheden.
Sinds haar pensioen ontvangt ze vele groepen in haar kunstzinnige tuin om ‘mensen aan te zetten meer liefde te hebben voor de natuur’. Naast dit werk, is zij ook nog eens bestuurslid van een opvoeding ondersteunend programma in haar regio én maakt ze zich druk voor betere begeleiding van kinderen van gescheiden ouders.

Toen ik haar vroeg wat zij op dit blog graag kwijt zou willen, antwoordde ze onmiddellijk:
– ‘Ik hoop dat ouders hun kind accepteren zoals het is en zich niet laten meedrijven door wat ‘deskundigen’ erover zeggen. Blijf je kind als je grote lieveling zien, ook al is het soms moeilijk. Want het is uniek, mét alle plussen en minnen!
– ‘Leerkrachten, zeg niet tegen jezelf: “Oké, die heeft dyslexie en daar hebben we een handelingsplan voor en klaar!” Nee, bekijk vooral het unieke kind erachter en wees alert voor de negatieve consequenties die diagnoses kunnen hebben voor het kind in kwestie’.

Zien én weten
Anneke vertelde dat ze binnen de kortste keren een nog onbekend kind in haar klas zag én wist hoe zij dit het beste moest benaderen. Daarmee wees zij op een combinatie van eigenschappen van veel beelddenkers zoals een sterk inlevingsvermogen, intuïtie en buitenkaders denken waarop vliegensvlug een pragmatische reactie volgt. Ik noem deze gave hier inclusief (of holistisch) kijken, misschien nog beter ‘een relationele radar‘. Met zo’n radar vinkt een beelddenker niet enkel een bestaande checklijst af, maar blijft hij nieuwsgierig kijken naar wat de persoon aan bijzonders te vertellen heeft. Want niet iedereen valt onder het statistisch gemiddelde en je weet maar nooit wat je daarbuiten nog allemaal kunt leren! Anneke doet dat.

Met ons hele hebben en houden
Intussen vergaapten wij ons samen aan een zwerm badderende goudhaantjes, de allerkleinste vogeltjes van Nederland, zomaar voor Annekes raam in de vijver! Uniek!
We concludeerden toen allebei dat wij beelddenkers eigenlijk ook ‘goudhaantjes’ zijn! Want we boffen maar met deze aanleg waarmee we zo intens in het leven staan!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenken, nog immer onbekend

Water zien branden
Het moet een jaar geleden zijn geweest dat ik in gesprek raakte met een alleraardigste kinderpsycholoog in ruste. Ik vertelde hem dat we qua werk veel gemeen hadden: omgaan met kinderen met problemen. Toen hij mij vroeg wat ik deed, vertelde ik hem dat ik lange tijd beelddenkende kinderen coachte en trainde. Ik zag zijn gezicht verstrakken. Hij vertelde toen dat hem was geleerd om niet naar het woord ‘beelddenken’ te luisteren. Ik hield mijn adem in, in stille verbijstering. Na enige tijd vroeg ik hem toch naar het waarom daarvan waarop hij antwoordde: “Dan heb je er alweer een diagnose bij en dat is voor kinderen veel te belastend.”
Wat een misvatting! Ik vertelde hem dat beelddenken helemaal geen diagnose is in de zin van een of andere ‘stoornis’, maar een beschrijving van een specifieke manier van informatie opnemen en verwerken die niet aansluit op die van het onderwijs. Hij keek me aan alsof hij water zag branden.

Ons Nederlands onderwijs gaat uit van het statistisch gemiddelde kind dat een zogenaamd verbaal leersysteem hanteert, een talige aanpak. Waar echter nog steeds grote onbekendheid over bestaat, is dat waarschijnlijk 1 op de 5 er een geheel ander leersysteem op nahoudt, dat van de ‘beelddenkers’ met hun visueel leersysteem. De onderlinge verschillen tussen deze systemen vind je hierbeneden, gegeneraliseerd, samengevat.

Doorsneekinderen denken vooral in taal
Leersysteem: via de onderdelen naar het geheel, door herhaling van tussenstappen, in gelijkmatig tempo

Is goed in het opvolgen van verbale instructie
Is goed in spreektaal
Leest werkbladen/handboeken gemakkelijk
Kan goed hardop lezen
Is goed in spelling op het gehoor en gebuikt klanken als ezelsbrug
Houdt van hakken en plakken in spellingwerkboekjes
Werkt goed met de gebruikelijke stap-voor-stap leesmethodes, gebaseerd op klanken
Kan relatief lang luisteren, is dus goed in luistertoetsen
Is goed in het gebruik van symbolen (letters, cijfers, afkortingen, grammatica)
Is goed in het onthouden van telefoonnummers, jaartallen, feitjes en de afspraak links-rechts
Werkt netjes en geordend
Vertoont gelijkmatig gedrag
Samengevat: DE IDEALE LEERLING

Beelddenkende kinderen denken vooral in beelden
Leersysteem: via het geheel naar de onderdelen én in ongelijkmatig tempo (sprongsgewijs)

Kan goed visualiseren
Heeft moeite met aantekeningen maken
Leert relatief langzaam klok lezen
Is vaak niet te volgen als hij praat
Stillezen gaat beter dan hardop lezen
Wil weten waartoe leerwerk dient
Is snel afgeleid
Verliest zich in de tijd
Heeft slordig handschrift
Is vergeetachtig
Is origineel
Houdt van constructiespeelgoed, begint eraan zónder handleiding
Experimenteert graag, is vaak technisch ingesteld
Is praktisch ingesteld
Houdt van verhalen en voorbeelden
Gebruikt beeld/ritme/kleur als ezelsbrug (dus geen klanken!)
Wil graag uitblinken
Is perfectionistisch, heeft last van stress en angst om te mislukken
Heeft gevoel voor schoonheid
Is op school gevoelig voor verveling indien hij niet wordt uitgedaagd
Is veelal een laatbloeier
Samengevat: EEN BUITENBEENTJE

Waarom beelddenken nog immer onbekend is
De reden voor deze voortdurende onbekendheid is dat in de wetenschap tot nog toe geen budget is vrijgemaakt om dit verschijnsel als zodanig te onderzoeken. Gelukkig is dit wel gebeurd bij belangrijke deelgebieden. De resultaten daarvan geven heldere aanknopingspunten om kinderen met leerproblemen beter onderwijs te geven.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenken en omdenken (3)

Wat een verrassing om deze week weer in contact te komen met Inez, een prachtige jonge vrouw van 24 met een verhaal dat staat als een huis! En wat een verschil met dat kwetsbare meisje van 8 of 10 dat nog op mijn netvlies staat vanwege een dyslexietraining.
Maar hoe krachtig ze nu ook is, toch wilde ze niet met haar kinderfoto op mijn blog. Om niet door leeftijdgenootjes van toen herkend te worden. Zo diep gaat dus de pijn van afwijzing.

Schaamte, boosheid en verdriet
Laten we eens kijken wat ze hier zelf over schrijft:
‘Volgens mij kwam ik in groep 5 tot het besef dat ik ‘anders’ was. Ik kreeg een aparte bak met aangepaste opdrachten en boeken. Daarnaast moest ik op woensdagmiddag extra bijles halen bij een dyslexiespecialist als andere kinderen gezellig met elkaar speelden.
Ook weet ik nog erg goed dat de leraar van groep 6 midden in de klas aan een tafel zat als hij dictees nakeek. Elk kind kreeg dan mondeling feedback. Zo moest ook ik aanschuiven. Het was er muisstil toen hij hardop zei: “Wie heeft jou geleerd dat je dit met dt moet schrijven”!? Als ik daar nou nog aan terugdenk, komen de gevoelens van schaamte, boosheid en verdriet weer bovendrijven.’

Doorzetten
Dit meisje heeft sindsdien een enorme ontwikkeling doorgemaakt. In groep 6 werd zij doorverwezen naar het speciaal onderwijs. Daar is zij voor het eerst echt aan het lezen gekomen en kreeg ze er eindelijk vriendinnen.
Meerdere leerkrachten zagen algauw dat er meer in haar zat en adviseerden om naar een reguliere Vmbo te gaan. Die heeft zij afgemaakt. Daarna is ze de opleiding Mbo-verpleegkunde gaan doen waar zij echter in het vierde leerjaar ontdekte dat dit haar onvoldoende uitdagingen gaf. Zij zocht immers meer verantwoordelijkheid. En haar grote droom was om door te stromen naar het Hbo om uiteindelijk bij een functie uit te komen als leidinggevende binnen de ouderenzorg.
Inmiddels zit zij in het vierde leerjaar van de opleiding Small Business en Retail Management en verwacht zij er in juli haar Hbo-diploma te ontvangen.

Inez’ omdenken
Wat een verhaal! Maar wel eentje met pijnlijke hobbels zoals pesterijen door vroegere schoolgenootjes en een burn-out. Welke geheimen koesterde ze om hier overheen te stappen?

1. ‘Ik ben een echte doener. Gewoon aanpakken! En als het niks is, dan wordt dat wel duidelijk.’
2. ‘Wat heb ik veel geleerd en meegemaakt vergeleken met vroegere klasgenoten. Als ik een andere weg was gegaan, was dat zeker een stuk gemakkelijker geweest, maar dan had ik nooit kunnen worden wie ik nu ben.’
3. ’Het is van belang om je hoofd af en toe leeg te maken en gewoon bezig te zijn met iets totaal anders zodat je weer ruimte hebt voor de volgende uitdaging’.
4. ‘Als ik een presentatie moet houden, ga ik eerst stevig op mijn voeten staan en kijk ik het publiek vijf seconden lang aan. Als zij dan hun aandacht op mij hebben gericht, beeld ik mij in dat iedereen daar naakt voor mij zit. Soms moet ik dan wel even lachen maar juist dán begin ik. En dat gaat dan altijd super!’

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenken en omdenken (2)

In gesprek gaan
Wat zou ik graag eens met mijn lezers van gedachten willen wisselen in een sfeervol ontmoetingscafé! (Ik weet er wel eentje.) Als we dan samen in gesprek gaan over al die als ‘vanzelfsprekend’ geachte gedachten zoals het jaarlijkse terugkijken op het oude jaar of al die goede voornemens voor het nieuwe jaar. Om maar wat te noemen.
Tot mijn grote verrassing krijg ik dagelijks zo’n veertig bezoekers op mijn blog. Zo’n treffen moet dan toch mogelijk zijn, niet?

Geen patroondenken
Zou het aan mijn aanleg liggen als beelddenkster dat ik onmiddellijk afhaak zodra iets als vanzelfsprekend wordt geacht? Patroondenken volgens het boekje, voorspelbaar en solide, boeit me niet. Ik word juist getrokken door originele ideeën, door ‘out of the box’-denken. Juist dit buitenkaderse denken is het waarin ik ogenblikkelijk in een gezelschap een soortgenoot-beelddenker herken.

Ontwikkelen van je zelfbeeld
Als beelddenker behoor je niet tot de groep ‘doorsnee’ Nederlanders. Als minderheid in een overgrote massa van niet-beelddenkers zijn mensen als ik in eerste instantie geneigd naar zichzelf te kijken met de ogen van de meerderheid.
Beelddenkers zijn gigantische aanpassers. Maar door dit te zijn, gaat er alleen iets mis met de ontwikkeling van een gezonde kijk op jezelf. De beelddenker ontwikkelt meestal te weinig of geen intrinsieke eigenwaarde, komen in mijn ervaring veel te vaak tot een vervormd zelfbeeld, meestal negatief.

Maar bleef het maar daarbij! Helaas wordt in het onderwijs én in werk gerelateerd verband de beelddenker nog steeds gezien als niet ‘normaal denkend en -reagerend’. De opgedane ervaring als jong mens wordt dus voortgezet in het volgende levenstraject.

Wakker worden
Tja, dan kan omdenken een uitkomst zijn! Bij mij duurde dat lang. Ik kroop het liefst, zoals het clowntje hiernaast, in mijn schulp (schelp).
De doorbraak kwam toen ik voor het eerst het begrip ‘beelddenken’ tegenkwam, twintig jaar geleden. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit mijn zelfbeeld 180 graden de goede kant op deed leiden. Ik begon te beseffen dat de wijze waarop ik daarvoor naar mezelf had gekeken niet klopte. Dit vertegenwoordigde slechts de weerschijn van wat anderen in mij dachten te zien. Van anderen met zichzelf als criterium. Van mensen dus die het denken en reageren van niet-beelddenkers als referentiepunt hanteerden.

Ik kan je vertellen dat dit een proces in gang heeft gezet dat me elke dag gelukkiger maakt. En dat gaat onverminderd door, ook al ben ik inmiddels twintig jaar verder.
Het meest ontroerende van dit veranderingsproces is dat veel anderen (ja echt waar!), anderen nu oprecht blij met me zijn omdat ik ‘gewoon’ mezelf ben (haha)!
Snappen doe ik het niet, het verrast me echter telkens opnieuw. En maakt me dankbaar. Zo gaat dat dus als je leert jezelf te zijn!

Concreet
Intussen is het mijn passie geworden om anderen te helpen dichter bij zichzelf te komen. Ik schreef daarvoor een boek en houd daarover workshops. Ben je nieuwsgierig, klik dan op de knopjes hiernaast (rechtsboven).

Wat nog rest is het creëren van een ontmoeting met lezers van dit blog. Met beelddenkers die zich hiervoor voelen uitgedaagd! Wie reageert?

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenken en omdenken (1)

Gevangen in je eigen hoofd
Hoe belangrijk is het toch om je eigen denken te onderzoeken! Als je namelijk doorkrijgt dat wij de wereld creëren vanuit onze denkbeelden, hoeveel zal er dan niet kunnen veranderen als we die denkbeelden eens ter discussie durven te stellen! En dat niet alleen voor de wereld, vooral ook voor onszelf.
Zo vertelde Amélie (71) mij onlangs onderstaand verhaal. Inspirerend voor beelddenkers én anderen omdat het laat zien hoe je kunt ontsnappen uit de gevangenis van je eigen hoofd. Sinds zij over haar worsteling een boek is gaan schrijven, ontmoet ze zoveel mensen die, net als zij vroeger, ‘de verkeerde kant op denken’. Dit inzicht is niet alleen voor haarzelf van levensbelang geweest, ook anderen helpt zij nu de goede kant op te denken.

Amélie heeft als beelddenkster veel herkenbare eigenschappen: ze houdt van mooie dingen, is fantasierijk en zet dat om in veelsoortige creativiteit. Daarnaast is ze gevoelsrijk en empatisch. Én ze praat bij voorkeur van de hak op de tak, iets dat we ‘associatief denken’ noemen.

Haal de bodem van je rugzak eruit
Deze (thans) spontane en openhartige vrouw heeft een niet altijd gemakkelijk leven achter de rug. De pijn die dat gaf sloeg een haak in haar ziel.
Het begon met een burn-out nadat er teveel in korte tijd gebeurde. Wanneer zij tenslotte na vijf bange jaren het licht ziet, schrijft ze: ‘Veroordeel jezelf niet/ Maar ook niet een ander/ Word wakker en neem een besluit/ Haal de bodem van je rugzak eruit/ Neem het heft in eigen handen.’

En dat deed ze! Voorheen zuchtte zij onder de last van een rugzak boordevol pijnlijke herinneringen. Dat brak haar uiteindelijk op. Toen een arts haar aangekondigde dat ze nooit meer beter zou worden, wat bleef er toen nog over om voor te leven?

Een nieuw leven: stevig én breekbaar
De ommekeer kwam nadat een andere arts haar hielp een geheel andere kant op te kijken: “Weet je eigenlijk wel hoe intelligent je bent?” Haar nieuwsgierigheid daarnaar leidde haar uiteindelijk naar de poort om uit de gevangenis van haar denken te komen.

Amélie begon hierna een geheel nieuw leven in een onbekende stad. Nu is ze, zonder het te weten, zelf een lichtbaak geworden. Ze helpt anderen de goede kant op te denken en om stappen te zetten die daar bij horen. Zo heeft zij ervoor gezorgd dat haar kleinkinderen met respect omgaan met hun opa, haar ex die al gedurende lange tijd de weg kwijt is.

Vóór mij zat dan ook die donderdag een dankbare, warme vrouw die haar valkuil heeft leren kennen: ‘teveel empathie leidt naar grenzeloos bezig-zijn.’ Als er nu erg veel emoties op haar af dreigen te komen, zet ze een stapje achteruit.
In dit alles heeft zij er hard aan gewerkt om zichzelf ‘hittebestendig’ te maken, net als haar kleiobjecten die gehard zijn in de oven. Toch blijven deze tegelijk ook breekbaar, net als deze getalenteerde keramiste. Maar is het nu juist niet déze combinatie die een kostbaar mens van iemand maakt?

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (3)

Een vrolijk makende naam
Als slot van deze serie over beelddenkers en intens in het leven staan, wil ik vertellen over Laetitia (67). Zij is beelddenkster: ze is artistiek, heeft een intense drang om te leren, verslindt boeken het liefst via luisterboeken, verfoeilijkt administratieve handelingen, is hoog sensitief en geniet van haar associatieve denken. Haar naam verwijst naar vrolijkheid. Als jongste binnen haar gezin is zij dan ook met grote vreugde binnengehaald. Toen ik haar echter voor het eerst ontmoette, spatte de vreugde niet bepaald van haar af. Nu, een jaar later, heeft er bij haar een metamorfose plaatsgevonden die tot grote vreugde stemt.

Op bezoek bij haar valt onmiddellijk het schitterend mozaïek op in haar entree dat zij zelf ontwierp en plaatste. Het leven, zo lijkt het, is voor haar een grote legpuzzel geweest. En stukje bij beetje is het haar gelukt hierin een mooi patroon te ontwaren.

Aanpasser
Toen ze twee jaar oud was stierf haar moeder. Veel hield ze van haar tweede moeder, een weduwe met zeven kinderen. Het nieuwe, samengestelde gezin echter met maar liefst twaalf kinderen accordeerde niet met elkaar waardoor Laetitia opnieuw moederloos werd, een meisje nog van 11.

Binnen haar milieu was het halszaak te doen ‘zoals het hoort’. Dit maakte dat zij er zich niet werkelijk thuis kon voelen. Als puber groeide ze weliswaar uit tot een fenomenale aanpasser, toch voelde zij zich thuis eenzaam en alleen. Haar vader stemde er daarom mee in dat ze op haar 15de naar kostschool mocht.

Thuis gekomen bij zichzelf
Een moeilijk leven volgde, maar sinds een jaar is er iets aan het veranderen. Ze begint te ontdekken wie ze werkelijk is. Hoe is haar dat gelukt?

• Door op te houden zich voortdurend aan te passen.
• Door nieuwe, bevrijdende ontdekkingen te doen, voortgekomen uit haar intense drang om te leren.
• Door het volgen van een cursus in wonderen die, naar eigen zeggen, een totale ommekeer heeft teweeggebracht. Ze leerde anders naar zichzelf te kijken: “Ik ben veel méér dan mijn ego!”
• Door niet langer de dood van haar moeder de schuld te geven of de rigiditeit van haar vader. Het waren haar eigen reacties daarop, zegt ze nu, die maakten dat ze uitgroeide tot dat kleine, ineengedoken wezentje van voorheen.
• Door zelfacceptatie. Ze durft nu zelfs te stellen dat die moeilijkheden nodig zijn geweest om te worden wie ze nu is.
• En het KAN anders, leert haar cursus. Daarom vertelt ze nu dat het voelt alsof ze uit een cocon tevoorschijn is gekropen.

Laatbloeier
Zoals veel andere beelddenkers is zij een echte laatbloeier! “Nu voel ik dat ik onderdeel ben van een groter geheel. Niet langer meer ben ik dat kleine, donkere eilandje van vroeger!”
De spreuk hiernaast hangt nu nog aan de binnenkant van haar kast. Misschien dat er nog eens een tijd aanbreekt dat deze wijsheid ook door anderen mag worden gezien.

Als echte doorzetter streeft ze er nu naar haar medicatie af te bouwen. Uiterst zorgvuldig en langzaam omdat ze lange jaren niet zonder deze antidepressiva leven kon. “Een hevig gevecht maar ik verwacht de diamant ooit bloot te leggen!”

Wat een dapper levensverhaal. Haar doopnaam heeft zij waargemaakt!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (2)

Dichtkunst en proza
Omdat beelddenkers intens in het leven staan, kijken zij op een specifieke manier. In het vorige blog heb ik geprobeerd dit ‘schildersoog’, deze gevoeligheid voor schoonheid, te beschrijven.
En dat hoeft niet perse te worden uitgedrukt in verf of potloodlijnen, dit kan evengoed in gedichten of proza. Literatuur wordt als waardevol beschouwd omdat deze jou woorden schenkt om je eigen beelden en sfeertekeningen te beschrijven en om deze te bekijken vanuit een nieuwe invalshoek. Juist hun specifieke manier van kijken zorgt ervoor dat de beste schrijvers en dichters beelddenkers zijn.

Sociale betrokkenheid
Zo had ik het genoegen Fred (42) te ontmoeten, een talige beelddenker die maar liefst twee boeken schreef. Vanwege zijn sterke sociale betrokkenheid deed hij een tijdlang ontwikkelingswerk in Afrika waar hij zich liet raken door de verhalen. Eenmaal thuisgekomen bekommerde hij zich over asielzoekers. In dat vrijwilligerswerk ontdekte hij dat hij de neiging heeft om in zijn zorg voor anderen door te slaan. Zijn fijngevoeligheid en zorgzaamheid dreigde een valkuil te worden.

Beelddenken en zelfacceptatie
In zijn voorlaatste baan werkte hij onder zijn niveau. Net als Bart (van het augustusblog) ten gevolge van een laag zelfbeeld. Fred is toen op zoek gegaan naar meer zelfkennis en tot zijn grote verrassing ontdekte hij dat hij een ‘beelddenker’ is, een fenomeen dat hem tot dan toe volkomen onbekend was. Dit heeft hem zoveel inzicht gegeven en opluchting dat zijn eigenwaarde enorm is gegroeid. Zo schreef hij onlangs:
“Het bijzondere is dat ik nu al negen weken fulltime aan het werk ben. Binnen de internationale transport voel ik me als een vis in het water vanwege de gedrevenheid van de mensen daar, het snelle schakelen, de korte communicatielijnen, de vreemde talen en de vrijheid die ik krijg om dingen op mijn manier te doen. Daarnaast kreeg ik ook nog eens vier betaalde schrijfopdrachten!”

Een vol hoofd
Iemand met zoveel passies, ideeën en betrokkenheid raakt al heel snel vol in het hoofd, weer zo’n bekende valkuil bij beelddenkers. Hoe is het hem gelukt om daaruit te komen?
Welnu, in periodes van werkloosheid is hij te voet door heel Europa getrokken. Tijdens deze zware trektochten heeft hij leren loslaten en volharden. En genieten van het kleine. Deze wandelingen leverden hem bovendien een passie op voor de natuur.
Zijn nieuwste ontdekking is meditatie via ademhaling. Fred ontdekte dat hij nog meer dan voorheen zijn lichaam mag ‘bewonen’. Emoties, herinneringen, blokkades liggen immers in het lichaam opgeslagen. Door nu diep en intensief te ademen komt er veel los. “Het allerbelangrijkste daarvan is dat ik daarmee geleerd heb te aarden. Dát maakt mij nu een compleet mens!”

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (1)

——————————————————————————————————————————————–
Binnenkort beginnen weer twee series interactieve workshops van elk drie avonden over beelddenken (voor volwassenen). De herfstserie: 24 oktober, 31 oktober en 14 november. De winterserie: 30 januari 2018, 6 februari en 21 februari. Deze vinden allemaal plaats op de Volksuniversiteit te Zevenaar op een dinsdagavond van 19:30 tot 21:30 uur.
——————————————————————————————————————————————–

Zelfportret van Richard Gerstl (1883-1908)

Intens in het leven staand
“Het is heel erg fijn om een stukje te lezen waar ik erg veel in herken. Dit specifiek: “Ze zijn vaak heel gevoelig en staan intens, met hun hele hebben en houden, in het leven.” Precies! Na een dag werken en gesprekken met diverse mensen ben ik uitgeput.
Ik ben 32 jaar en heb sinds kort een prachtbaan als ingenieur. Het meest lastige aan omgang met mensen is dat veel mensen me niet begrijpen en mij een stempel geven: Dom, Traag, Raar, Abnormaal, Te aardig, etcetera. Het ontbreekt me echter aan lef om deze mensen van repliek te dienen. Ruimdenkende mensen kunnen mijn rijke fantasie en ideeën meestal wel waarderen. Ik heb momenteel een geweldige vriendin (geen beelddenker) die mij hiermee helpt en dit accepteert. Deze acceptatie helpt mij enorm! Ze zou zelf ook vaker zo enthousiast willen kunnen vertellen en daarmee mensen kunnen aansteken, zegt ze.”

Hoe herkenbaar is deze reactie! Niet alleen dat ‘intens levende’, ook het feit dat hij de confrontatie niet durft aan te gaan en zo sterk bemoedigd wordt door iemand die hem nou eens WEL accepteert zoals hij is! In mijn ervaring lopen nog verschrikkelijk veel volwassen beelddenkers rond met kneuzingen vanuit het verleden. Het verkeerd ingeschat worden begint meestal al op de basisschool. Vandaar dit blog dat beoogt beelddenkers te wijzen op hun kracht. Een daarvan is het ‘intens in het leven staan’, een serie blogs waarmee ik vandaag begin.

Kijken met het schildersoog
Dit talent, zorgt voor veel moois, zoals het kijken ‘met een schildersoog’. Niet weinig beelddenkers treden hiermee de kunstwereld binnen. Om het ‘zien’ te verdiepen, helpt het als ook het verhaal achter hetgeen je ziet tevoorschijn komt. Om dit te illustreren neem ik je in gedachten mee op een wandeling. Zet al je zintuigen op scherp en laat je meevoeren in het kijken ‘met heel je hebben en houden’.

Rivierduinen van de IJssel

“Op een zachte zomerse zondag in augustus wandelen we de uiterwaarden binnen achter Gorssel. Dagen heeft het geregend. Een zweem van mest hangt boven de velden, het hooi netjes op tijd binnengehaald, de velden liggen geel en naakt te zijn.

Maar nu, nu is het hier zó stil… Alleen de populieren fluisteren hun liedje…
En, hoog boven ons, het vrolijke gekwetter van zwaluwen…
Het is er zo stil dat je overal vliegjes en krekels hoort zoemen en tjirpen.
Alles ademt er rust…
Loom herkauwen de koeien…
In de verte het trage ‘gebonke-bonk’ van een schip waarvan alleen de mast boven de oever voortbeweegt.

Wat een bobbelig landschap!
Je kunt de geschiedenis ervan lezen. Zo zie ik in gedachten de IJssel hier traag kronkelen. Eeuwen lang, op de oevers zand afzettend en klei in de laagtes. Vaak heeft hij wijde buitenbochten afgesneden, dode poelen achterlatend. De zandgebieden herken je aan de bospercelen en boerderijen erop, de rivierklei aan de akkers en weilanden. De wegen volgen van oudsher de zandoevers en soms de vroegere winterdijken.

Alles hier ademt rust… Mijn hele lijf ademt mee.”

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Twee beelddenkers

Anneke de verbinder
Vandaag kwam ik in de stad Anneke weer eens tegen, altijd uitermate inspirerend. Na jarenlang radio-omroepster te zijn geweest pakte zij, 73 jaar oud, haar spullen op om het gezin van haar zoon te ontlasten. Haar autistische kleinzoon vergde veel aandacht en daarom verhuisde zij naar Zutphen. Of zij nu in de provincie woont of in het drukke Hilversum, het gaat haar allemaal even gemakkelijk af. Als zij zich maar kan verbinden met mensen.
Eenmaal hier sloot zij zich aan bij een kerkgenootschap na een buitenkerks leven van meerdere decennia. “Een kerk moet verbinden”, vindt ze, “met haar netwerk kun je zoveel meer betekenen voor vluchtelingen en andere mensen.” Zij werd daar in de kortste keren de mater familias, “vanwege mijn leeftijd, hoor!”. Op het terrasje vanmorgen waren de keren dat zij iemand toezwaaide dan ook niet meer te tellen op een hand.

Uit haar rappe mondje buitelde het ene verhaal over het andere. Beeldende verhalen over spontane ontmoetingen en onbesuisde avonturen waar zij en haar man toentertijd in terecht zijn gekomen, over jarenlange vriendschapsbanden die over en weer gekoesterd worden.
Met haar 85 is Anneke voor mij een voorbeeld, als mens en als beelddenkster. Vanwege haar openheid van geest, haar brede belangstelling en levendigheid. En niet in de laatste plaats vanwege haar sterke sociale betrokkenheid.

Bart de volharder
En dan Bart, maar half zo jong als Anneke, hij volhardt!
Na zijn VWO heeft hij heel wat diploma’s binnengehaald: die van Engels tolk-vertalen, van een Master of Business Administration en tot slot die van de Pabo.
Omdat hij zich tot voor kort super onzeker heeft gevoeld zocht hij helaas altijd banen die onder zijn niveau waren. Met als gevolg dat hij ook altijd tussen mensen zat die zijn interesses niet deelden en zijn creatieve ideeën en humor niet op waarde wisten te schatten. Maar misschien leed hij wel het meest onder de mentaliteit van zijn collega’s die het wel best vonden om te functioneren in een vastomlijnd (dus saai) patroon. Zij zaten niet te wachten op vernieuwingen. Kortom Bart was nergens op zijn plaats.
Maar gelukkig, na een lange crisisperiode, heeft Bart uiteindelijk zichzelf gevonden. Hij heeft leren accepteren dat hij geen doorsnee mens is maar een beelddenker. Iemand met een opvallend originele en creatieve geest en een groot gevoel voor humor. En een onstuitbare levenslust!

Bart is onlangs als zelfstandig ondernemer begonnen, een werksituatie waarin hij alles zelf kan bedenken en ongehinderd creatief kan zijn. Maar ja, hij is net als Anneke ook een sterk sociaal wezen en wil daarom niet alles helemaal op zijn eentje doen. Via LinkedIn vond hij een maat die op zakelijk gebied dezelfde interesses heeft als hij. Samen brainstormen zij nu heel wat af en delen zij hun netwerk en ervaringen en zetten zij samen strategieën uit om klanten te werven. Elk voor zich. Beide mannen gunnen elkaar namelijk wel een eigen marktaandeel, maar houden wel hun portemonnees gescheiden. Collegialer kan het niet, dacht ik zo.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment