Omgaan met bijzondere kinderen (2)

Wij gaan verhuizen!
Van een groot huis naar een kleintje. Van het dorp Wehl naar ‘de grote stad’ Zutphen. Dat betekende dus: ruimen en ruimen. En sjouwen en sjouwen. Vele, vele weken lang!

En omdat er nog steeds dagelijks gemiddeld veertig mensen komen kijken naar deze website, dacht ik spieren en wervels wat rust te gunnen door dit augustus-zomerblog te schrijven. Dat doe ik tevens om uiting te geven aan mijn dankbaarheid voor deze belangstelling. Voor de zoektocht van velen dus om tot een betere omgang te komen met bijzondere kinderen.

Al ordenend en ruimend in vele mappen en papieren, kwam ik onderstaande adviezen tegen. Die zijn afkomstig uit de mooiste opleiding die ik ooit heb genoten, die van de Stichting KinderFocussen. Toen nog voornamelijk geleid door René Veugelers en Harriët Teeuw.

Handvaten voor een goede houding bij ouders en begeleiders
(De adviezen zijn wat ingekort. Cursief is van mij.)

1. Kijk wat een kind doet en zegt
2. Benoem wat je ziet, hoort en ervaart
3. Adem eerst voordat je reageert
4. Wees een positief voorbeeld

Als je je hierin nog verder wilt verdiepen, volgen hieronder nog enkele andere punten van dezelfde stichting:

-Benoem wat (je denkt dat) het kind wil en vraag dan: “Klopt dat?” Benoem daarna wat jij wil. Gebruik bij het benoemen zoveel mogelijk de eigen woorden van het kind en spreek die ook, zoveel als het kan, met zijn of haar intonatie.
-Luister ook naar het niet-gevraagde dat onder het gedrag verborgen ligt. Met andere woorden: neem niet klakkeloos alles aan wat er gezegd of verteld wordt.
-Ga uit van de goede bedoelingen van het kind. Benoem daarom vooral ook de positieve dingen, zoals het lachen of het genieten.
–Wees benieuwd naar het kind. (Vul dus niet in wat je denkt dat hij wil of zegt.)
-Laat merken dat het kind er mag zijn met al wat er is.
-Probeer iedere keer weer opnieuw, blijf geduldig en rustig en geef niet op als zaken niet lukken.
-Hou met dit alles goed in de gaten wat er gebeurt met jou. Zorg eerst voor jezelf als er bijvoorbeeld spanning is. Bewaak dus je eigen grenzen.
-Trek voldoende tijd uit voor het kind.
-Biedt eventueel alternatieven aan voor het gedrag van het kind en verwoordt deze.
-Houdt rekening met de eigenheid van het kind.
-Laat het kind zelf oplossingen vinden. Bied de mogelijkheid dat het kind bij zijn eigen intuïtie komt en zijn gevoel van verantwoordelijkheid.
-Er is geen ‘goed’ of ‘fout’. (Voorkom dus moralistische uitingen.)
–Blijf in contact met het kind, blijf verwoorden wat er gebeurt ook al lijkt het dat zijn concentratie aan het afnemen is. (Dat geeft structuur en voorspelbaarheid.)
–Vraag toestemming: “Is het oké voor jou dat we dat en dat gaan doen? (En dan en dan?)” Hiermee geef je uiting aan je respect voor de eigenheid van het kind.
-Behoudt je neutraliteit. (Wordt niet emotioneel of al te persoonlijk).
–Volg het kind meer dan dat je het leiding geeft.