Diagnoses

Woorden kiezen die opbouwend zijn (Illustratie: Linde Ex)

Je doet er toe!
Ooit kwam ik een prachtige uitspraak tegen: “Gelukkig zijn, betekent het existentiële gevoel te hebben dat je er toe doet.” Toch blijkt het communiceren van dit essentiële stukje van het leven naar anderen toe niet zo vanzelfsprekend als het lijkt.

Neem nu onze beelddenkers die vaak een diagnose krijgen als Hoogbegaafd, Hoogsensitief, ADHD, ASS of dyslexie, om maar enkele te noemen. Het allergrootste deel echter van beelddenkers blijft volledig onopgemerkt. Ofwel omdat ze net niet passen binnen een diagnostische categorie of omdat ze helemaal niet naar een diagnose op zoek zijn.
Ook al hebben zij geen officiële diagnose, toch worstelen velen onder hen dikwijls met min of meer dezelfde moeilijkheden als zij die wel een diagnose bezitten. Ik denk dan aan problemen bij het benoemen van eigen gevoelens, aan vatbaarheid voor een burn-out, perfectionisme en angst.
Omdat de buitenwereld dit niet snapt krijgen deze mensen al jong het gevoel niet te zijn zoals anderen. Is dit als kind niet ongeveer het ergste wat je maar kan overkomen?

De kracht van woorden
Onbedoeld kunnen dus herhaalde uitingen van onbegrip een kind het gevoel geven dat er iets mis is met hem. Zinnen als: “Ze rekent nog op haar vingers, hij kent zijn tafels niet, ze kan nog niet kloklezen” drukken al een stempel op. Nog erger is het als wordt gezegd: “Schrijf nou toch eens netjes!” of: “Ga toch eens spelen met andere kinderen!” Het kind mag dus NIET zijn zoals het is! Wat we hierbij meestal vergeten, is dat alles wat je aandacht geeft groeit. Dus ook de aandacht voor wat je niet goed doet!

Beelddenkers worden geboren met een kleiner werkgeheugen. Dit zorgt voor problemen bij automatiseringstaken tijdens het lezen en rekenen. Maar dit alles zegt nog NIETS over hun intelligentie, noch over hun persoonlijkheid!
Als je verder ook nog weet dat beelddenkers gevoeliger zijn dan anderen, is het misschien beter te begrijpen dat woorden bij hen harder kunnen aankomen. Wat een uitdaging om dan op zoek te gaan naar woorden die opbouwend zijn!

Positief leren kijken
Zodra er een diagnose is, kun je bewondering krijgen voor dingen die TOCH lukken, desondanks of later. Een diagnose kan je immers helpen positief te kijken.

Fransje voor de klas

Voor oudere beelddenkers als Fransje geldt dit voordeel niet, met alle verdrietige consequenties van dien.
Zo heeft ooit haar schooldirectie besloten om haar enkel nog maar les te laten geven aan de onderbouw. Dit zou beter aansluiten op haar behoefte aan structuur in verband met een “neurologische aandoening”. En zij doet het inderdaad geweldig en met heel veel plezier! En toch veroorzaakt deze maatregel van zeven jaar geleden ineens ergernis onder haar collega’s.

Waren haar problemen toentertijd maar degelijke neurologisch onderzocht. Fransje is volgens mij namelijk een schoolvoorbeeld van een ADHD ‘ster: sprankelend, vrolijk, origineel en enthousiast.
Zij noemt zichzelf wel een laatbloeier, maar heeft toch maar haar lesbevoegdheid gehaald en ook nog eens Engelse les gegeven aan middelbare scholieren. En dit niet alleen met succes, maar ook nog eens dertig jaren lang!
Toch vindt de volgende week het ultieme eindgesprek plaats met haar directie en advocaat. Ze vreest het ergste (zie vervolg onderaan ).

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *