Jonge mantelzorgers
Vandaag las ik in dagblad Trouw een paginagroot artikel over jonge mantelzorgers met als subtitel: “Voor een kind is het onverdraaglijk een ouder ziek of verdrietig te zien, dus gaat het zorgen.” Enkele gevolgen daarvan, in dit artikel genoemd: een geïsoleerde gezinssituatie, kinderen leveren in en ontwikkelen een te groot gevoel van loyaliteit en verantwoordelijkheid. Allemaal zorgelijke dingen die schadelijke gevolgen kunnen hebben.
Wel, dat is bij mij vroeger gebeurd. Niemand kon er wat aan doen en niemand begreep het. Het werd niet eens als probleem opgemerkt. Behalve door mijn grootmoeder, die had het door. Daarom is zij voor mij van onschatbare waarde geweest en daarom heb ik mijn boekje “Hoe je zorgleerlingen vleugels geeft” aan haar opgedragen.
Trigger
Het zogenaamd onbenullige incidentje van laatst van het vorige blog had een venijnig staartje. Ik had er in die winkel maar wat uitgeflapt. Naderhand merkte mijn man terecht op dat ik dat echt niet had moeten doen. Ik móest de eigenaar van de zaak daarmee gekwetst hebben.
Maar ik had het eerst niet door omdat ik me zélf zo gegriefd voelde … Hoe zat die vork nou precies in de steel? Deze man had mij, jaren geleden op een pijnlijke manier laten weten dat hij mijn gedrag afkeurde, toen geheel ten onrechte. Zijn assistente werd later bij die afkeuring betrokken en dat heb ik geweten.
Tja, en zo werd van heel vroeger een oude wond opengekrabd. Dit incident was alleen een trigger. Strikt genomen waren het slechts wat onhandige, onvolwassen, er maar wat uit geflapte woorden. Maar die kwamen omdat ik mij innerlijk van tevoren tegen hem had schrap gezet. Ja, en dat had ik nu juist niet moeten doen …
Dit zogenaamd onbenullige incidentje echter opende wel de deur naar een grabbelton (lees: beerput) vol negatieve gevoelens. Van mislukking, van niet geaccepteerd zijn, van afwijzing en onzekerheid, ja zelfs van zorgen over de toekomst. Noem die hele riedel maar op die nu eenmaal vastzit aan een laag zelfbeeld.
Hoe heb ik mijn zelfbeeld kunnen opwaarderen?
De volgende dingen hebben me geholpen om hier weer uit te komen:
1. Ik heb hierover spijt gekregen, dat best moeilijk was. Tegenover de man heb ik mijn excuses aangeboden wat daarentegen verrassend simpel ging.
2. Ik ben opgehouden om die hele riedel aan negatieve gevoelens tevoorschijn te halen, dus opnieuw te beleven. Heftige gevoelens zitten meestal geworteld in gebeurtenissen van heel vroeger. Dus: niet meer terugkijken naar wat geweest is. En weten dat ik elke dag opnieuw mag beginnen!
3. Tegelwijsheid: “Als je niets doet, doe je ook niets fout”. Fouten maken doen we namelijk allemaal. En dat mag, mits je het maar door hebt en er naderhand iets positiefs mee doet.
4. Toen ik eenmaal eerlijk naar mezelf kon kijken, kreeg ik in de gaten dat ik mezelf behoorlijk had opgeblazen: als een leeuw naar die man toe. Als een verslindend monster naar mijzelf toe. Wat goede feedback van een liefdevolle partner toch aan wonderen kan doen!
Maar er is gelukkig nog veel meer wat je kunt doen om je lage zelfbeeld op te vijzelen!
Daarover binnenkort meer.
