Gisteren zat ik in het zonnetje, heerlijk buiten. Voor de tweede keer binnen een week! Op mijn warme beschutte plekje, deed ik een oefening die pubers helpt om dichter bij hun gevoel te komen. Dit heeft een heilzame uitwerking. Ook bij mij, zo is gebleken.
De dag ervoor ontmoette ik iemand die bij mij veel pijn in herinnering riep, ondefinieerbaar oud zeer dat me behoorlijk in de weg zat.
Dichter bij je gevoel komen
De oefening komt uit het Kinderfocussen en kun je behalve bij pubers, met kinderen van alle leeftijden doen zoals ik (!) en zonder dat je iets van focussen af weet. Zorg alleen nauwgezet voor een klimaat van veiligheid en respect. Oordeel niet, geef geen enkel commentaar op wat hij tekent, ook niet iets dergelijks als: ‘Mooi, zeg!’.
Trek een cirkel op een vel papier en geef het kind ruim de keuze uit kleurpotloden, (vet)krijtjes en viltstiften. Geef hem alleen deze instructie: dat hij even bij die cirkel stil blijft staan om, zonder te denken aan hoe of wat, zijn hand te vertrouwen die weet wat er getekend gaat worden. Zijn hand weet ook welk materiaal hij nodig heeft en welke kleuren daarbij horen. Zijn ‘lijf’ weet vanbinnen precies wat gezien wil worden en ook wanneer de tekening af is. Vertel hem te beginnen aan de binnenrand van de cirkel om dan geleidelijk aan toe te tekenen naar het centrum van de cirkel.
Kijk, als begeleider, niet naar hem noch naar zijn product, maar doe deze oefening zelf ook in jouw eigen cirkel op papier. Als jullie klaar zijn stel dan, ieder voor zich, de vraag of er misschien een zinnetje of een woord bij de tekening hoort als je opnieuw luistert naar je binnenkant. Dit kun je er bij schrijven of niet.
Deze oefening zorgt voor een gevoel van opluchting. Het geeft helderheid en zet gevoelens in beweging die eerst vastzaten. Je hoeft het niet te snappen of te beredeneren. Het is gewoon ‘geheimtaal’ van onze innerlijke wijsheid. Door het op papier te zetten is een en ander wel ‘geuit’, eruit dus en dat is voldoende!
Het ‘muurtje van pijn’
Ikzelf trok dus ook zo’n cirkel (zie foto hierboven), ‘keek’ bij mijzelf naar binnen en ontdekte daar een roodstenen muurtje, een ‘muurtje van pijn’. Even later zag ik dat dit muurtje door voetballers gebruikt werd om er met een voetbal keihard tegenaan te trappen.
Ik dacht (als wijs geworden mens) dit muurtje te moeten ‘vragen’ wat het nodig heeft om wat minder pijn te voelen. Tot mijn verbazing kwam hier geen enkel antwoord op. Ik hoefde het alléén maar gezelschap te houden, zo’n minuut of tien, daar buiten in het februarizonnetje. Maar na afloop realiseerde ik mij dat ikzelf dat muurtje daar had neergezet. Met andere woorden, ik hoefde me niet zielig te voelen noch de ander iets te verwijten.
Deze ontdekking kwam als een volslagen verrassing. En dit keer niet met behulp van mijn ‘rationele denkertje’. Dat is wat focussen aan verrassingen brengt!
Een korte introductie over Kinderfocussen kun je bekijken op het filmpje hieronder.
