Adhd en school

Om te illustreren hoeveel pijn en moeite ouders vaak ondervinden met de school van hun Adhd-kind, heb ik hier wat stukken overgenomen uit een publicatie van Elze Versteeve, moeder, ondernemer en organisatieadviseur (Volkskrant, 12 juni 2018).

Vicieuze cirkel
“De afgelopen weken kwamen de actualiteit en mijn persoonlijk leven op een onprettige manier samen. De Tweede Kamer eist verbetering van het passend onderwijs terwijl docenten claimen geen tijd te hebben voor deze extra zorgplicht.

Mijn dochter van 14 heeft ADHD en passend onderwijs nodig. Haar hoofd is zo chaotisch dat ze het lastig vindt om op te letten. Van jongs af aan krijgt ze hierdoor veel kritiek op school, hetgeen haar leermotivatie niet ten goede komt. Haar gebrekkige motivatie zorgt ervoor dat ze geen hulp krijgt van haar docenten. Ze zeggen recht in haar gezicht hun tijd liever te besteden aan gemotiveerde leerlingen. Uitleggen dat mijn dochter juist extra aandacht en bekrachtiging nodig heeft in de strijd met haar chaotische hoofd, lijkt aan dovemansoren gericht. Zo is mijn dochter in een vicieuze cirkel terechtgekomen en blijft ze dit jaar voor het eerst zitten.

Er is veel positiefs over mijn dochter te zeggen. Ze is creatief, assertief en sociaal. Over tien jaar (…) gaat haar associatieve brein in haar voordeel werken. Om (nu) echter überhaupt een kans te maken op passend werk is een schooldiploma op haar eigen niveau noodzakelijk. Dat diploma moet ze halen in de periode dat haar ADHD een piek bereikt. Ze heeft dus hulp nodig: Passend Onderwijs. In plaats daarvan krijg ik herhaaldelijk het ‘verzoek’ om mijn dochter naar een andere school te sturen. Haar montessorischool gebruikte vorig jaar ‘het schoolsysteem’ als argument. Dit jaar adviseren ze een school met een lager niveau.

Passend onderwijs vergt andere meting ‘prestaties’
De gebrekkige onderbouwing van deze ‘adviezen’ en het uitblijven van interesse in de oorzaken van haar gedrag, wekken sterk de indruk dat deze school af wil van mijn onderpresterende kind. Pijnlijk. (…) Ook begrijpelijk. Wij beoordelen scholen immers vooral op de prestaties van de leerlingen.

Ik implementeer beoordelingssystemen in organisaties. Ik geloof in meten, maar onderken de gevaren. Mensen gaan zich gedragen naar wat wordt gemeten, beoordeeld en beloond. (…) Als je scholen voornamelijk beoordeelt op de prestaties van leerlingen, dan laten zij kinderen die (nog) niet presteren zo snel mogelijk ‘afstromen’ naar een lager niveau of uitstromen naar een zogenaamd beter passende school. (…)

Léren presteren
Dat brengt me op de vraag: wat willen we eigenlijk van onze scholen? Natuurlijk willen we prestaties. Maar willen we niet ook ruimte en aandacht voor onze onderpresteerders, laatbloeiers, dyslecten en ADHD’ers om in hun eigen tempo en op hun eigen manier te léren presteren? Niet alleen omdat we ook hun talenten nodig hebben, maar vooral ook omdat zij recht hebben op alle kansen? (…) Worden leerlingen ondersteund om op hun eigen cognitieve niveau te presteren? Mag dit ongestraft een jaartje langer duren? Als we scholen ook op dergelijke criteria gaan beoordelen, zullen de docenten van mijn dochter waarschijnlijk wél de tijd en creativiteit hebben om mijn dochter te leren presteren (…)”.

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *