Hoe twee zorgleerlingen vleugels kregen

Het paardenmeisje uit Vlaams-Brabant
In de herfstvakantie hebben mijn man en ik Charlene ontmoet (17), een volwassen ogend paardenmeisje uit Vlaams-Brabant. Charlene vertelde boeiende verhalen, vol kennis en passie. Sandy, het paard dat ze op haar 14de met eigen spaargeld heeft weten te kopen, bleek in de periode daarvoor veelvuldig geslagen te zijn met een zweep. Het heeft haar twee jaar gekost om deze merrie relaxt over een zweep te leren stappen, laat staan om haar ontspannen te kunnen berijden. Nu zijn ze de beste maatjes! “Ik moest eerst van haar respect verdienen”.
De manegewereld trekt haar niet omdat de paarden daar, zoals zij het beschreef “vaak door berijders worden gekwetst. Dat kun je zien als zij hun hoofd laten hangen, hun ziel heeft zich dan teruggetrokken in henzelf.”
Ze was nog maar 5 jaren jong, toen zij wist dat ze iets met paarden had. Niemand uit haar familie had haar daartoe gestimuleerd, dit ‘weten’ kwam helemaal uit haarzelf. Het is haar liefste wens om een soort ‘paardenfluisteraar’ te worden die getraumatiseerde paarden weer handelbaar maakt. Na haar eindexamen wil ze een opleiding volgen voor paardencoach en paardenosteopaat. En toen kregen we het over school …
Plotseling ontmoetten wij een andere Charlene, iemand die met tegenzin naar school gaat. Van de lessen, vertelde ze, krijgt ze pijn in haar ogen en daarom schiet ze meteen de wei in zodra school is afgelopen. Wat geeft haar vleugels nu? Haar sterke empathische gevoelens voor paarden met de ervaring dat zij hen daadwerkelijk helpen kan en de verwachting dat ze daarmee de kost zal kunnen verdienen.
Later vertrouwde haar vader ons toe dat Charlene dyslectisch is en hoogsensitief en veel last ondervindt van faalangst. Een echte beelddenkster, maar wel een heel speciale. Eentje die er zeker komen zal, dankzij haar grote intrinsieke motivatie!

De puppytrainer uit Groot-Brittannië
Zo kwam ik een boekbespreking tegen op de website van Anita Veenkerk (website “Wat een verschil”) over “Puppy’s hebben ook Adhd”, het autobiografische verhaal van de Engelsman Liam Creed. “Openhartig, met veel humor en in een ontwapenende hak-op-de-takstijl schrijft hij over zijn leven (als tiener) thuis en op school. Over zijn vernielzucht, zijn driftbuien en zijn eenzaamheid. Vriendjes heeft hij niet; en dat is ook niet zo verbazingwekkend, want wie wil er nu bevriend zijn met een jongen die om het minste of geringste uit zijn dak gaat, er meteen op los begint te slaan of begint te schelden en overal waar hij komt een spoor van vernielingen achterlaat?
Op school gaat het niet best met Liam. Hoewel hij trouw zijn Adhd-medicatie slikt, staat hij meer op de gang dan dat hij aan zijn tafeltje voor in de klas zit, en hij moet bijna elke dag bij de directeur op het matje komen. Hij voelt zich een hopeloos geval, een lastpost, iemand die niets goed kan doen.
Als hij voor de zoveelste keer van school gestuurd dreigt te worden, doet zijn mentor hem een voorstel. Er worden kinderen met ernstige gedragsproblemen gezocht voor een ‘sociaal experiment’: ze gaan hulphonden voor gehandicapten trainen en de BBC gaat er een documentaire over maken. Het lijkt Liam geweldig; hij heeft altijd al een hond willen hebben. En op televisie komen en beroemd worden, dat lijkt hem ook wel wat.
Liam krijgt de labrador retriever Aero onder zijn hoede. (…) Hij ontdekt dat hij goed met honden overweg kan en dat hij ze misschien wel beter begrijpt dan mensen. Hij krijgt een speciale band met Aero en gaat steeds meer parallellen zien tussen de speelse jonge hond en zichzelf.”

Beloning in plaats van bestraffing
“Wat hem ook opvalt is het verschil tussen het trainen van hulphonden en zijn ervaringen op school. Op het trainingscentrum worden de honden getraind door middel van positieve bekrachtiging. Dat houdt in dat ze worden beloond als ze iets goed doen, in plaats van te worden gestraft als ze iets fout doen. Een heel verschil met de negatieve benadering waar Liam altijd mee te maken heeft gehad op school: boze woorden, strafwerk, nablijven – en geholpen heeft het ook nog niet eens.
‘Aero is de eerste geweest die me niet het gevoel had gegeven dat ik een excentrieke
buitenstaander was. Vanaf het allereerste moment had ik geweten dat hij de hondenversie van mij was: hyperactief, met een eigen willetje, maar diep vanbinnen slim en aardig (!), iemand die de kneepjes van het vak wilde leren en geen problemen wilde veroorzaken.’”

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *