Tot bloei brengen (1)

Signaleren van eenzaamheid
Het klinkt zo eenvoudig. Alle mensen willen toch graag dat hun kinderen tot groei en bloei komen, of je nu een ouder bent of leerkracht? En toch, de kinderen die ik hier in de loop der jaren zag binnenlopen, kregen onvoldoende kansen om gelukkig te worden zonder hulp van buiten af. Hoe is dat nou mogelijk?
Omdat ze niet werden geaccepteerd in hun “anders-zijn”. Een tweede reden waarom kinderen volgens mij stagnatie ondervinden in hun ontwikkeling, ligt aan hun verschillende manieren van omgaan met eenzaamheid. De een doet het in stilte, de ander door het te compenseren. De een door te pleasen, weer een ander door zijn woede te koelen.

Etterbakje
Dennis (12) kwam binnen, zijn onderarmen diep verscholen in zijn broekzakken. Hij moest van de meester een “behandeling” ondergaan als hij een gunstig schooladvies wilde krijgen voor het V.O. Hij was uitgegroeid tot een etterbakje. Zijn schoolcarrière tot aan groep acht was vlekkeloos verlopen. Totdat hij deze meester kreeg, het klikte van geen kanten. Hij is naar eigen zeggen toen gaan klieren en probeerde in de gunst te vallen van de meest coole jongen van de klas. En dit deed hij door stoer te pesten. Zijn ouders werden erbij gehaald, een onderwijskundig rapport is opgesteld en hem werd deelname ontzegd aan de musical aan het eind van het schooljaar.

Hij kwam om te leren “sterker te worden zodat hij niet meer door de verkeerde vrienden zou worden aangetrokken”. Wat een leuke kerel, deze Dennis! Een gevoelig, onzeker kind dat verlangde naar aansluiting in de nieuwe, onveilige situatie van een klas waar geen klik was met zijn leraar.
Aandoenlijk was het om te zien hoe hard hij werkte zijn gevoelens te leren benoemen. Gaandeweg ontdekte hij dat hij in een machtsspel was terechtgekomen. En dat wilde hij niet omdat hij “zichzelf niet meer kon zijn”.
Hij vond in korte tijd de innerlijke kracht om andere vrienden te maken waardoor zijn gevoel van eigenwaarde enorm omhoog schoot. Dennis was een beelddenker.

Omgaan met anders-zijn
Ervaringen van niet geaccepteerd worden, trekken diepe sporen wanneer die jaren aanhouden.
Hoe ben ik daarmee omgegaan? In de eerste drie klassen van de lagere school door het lievelingetje van de juf te willen zijn. Hierna kreeg ik een hartsvriendin, wat veel oploste. Op de middelbare school zette ik mezelf klem door op school de clown uit te hangen, terwijl ik thuis een terugtrokken leven leidde. Eenmaal uit huis, speelde ik de stoere meid. En nog veel later? Toen ben ik gaan inzien dat het ook leuk is om anders te zijn! Zo kan ik me hartstochtelijk verliezen in mijn passies, met de kenmerkende bevlogenheid die eigen is aan beelddenkers.

De vorige week ontving ik een mailtje van Jacqueline (27): “Het kost me nog steeds veel moeite om goed te functioneren in het dagelijks leven en om te voldoen aan de maatstaven van de maatschappij: concentreren, omgaan met stress, de juiste verbanden leggen, onthouden, hoofd- en bijzaken onderscheiden.”
In de volgende blogs zullen wat praktische antwoorden worden gegeven op deze en vergelijkbare vragen.

(wordt vervolgd)

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *