De zon die in de zee plonst
Bart (5), het zoontje van mijn allereerste dyslectische klantje, de beste vriend van onze zoon, zat deze zomer naar de zonsondergang te kijken aan de kust van de Atlantische oceaan. Zijn ouders waren samen in gesprek, wat hem deed uitroepen: “Stil nou toch, anders horen we de zon niet plonzen in de zee!”
Een grappige anekdote, niet? Maar wel eentje met een gouden randje, want alle familieleden van Bart blijken iets te hebben met de natuur. Zijn moeder met haar bloementuin, evenals zijn Oma van vaderskant. Opa was de champignonkweker uit hoofdstuk 13. Barts vader was als kind al het liefst op het land en op de trekker. De laatste twintig jaar is hij een succesvolle zelfstandige boomkweker.
Een paard dat troost
Marianne (60), een alleenstaande beelddenkster in Engeland, heeft zich omringd met allerhande verzamelingen. Haar huis staat vol met de leukste ditjes en datjes. Onafgebroken hoor je vanuit haar volière zangvogels jubelen. Haar drie honden hebben bezit genomen van haar lekkere stoel en bank. Met liefde en toewijding houdt zij in een wei verderop een tweetal rijpaarden en wat koeien.
Pamela, haar oudste merrie moest door de veearts uit zijn lijden worden verlost. Een bevriende boer bood Marianne aan om een groot gat te graven in haar wei zodat Pamela te midden van de andere dieren een laatste rustplaats zou krijgen. En zo gebeurde het.
Marianne en de beesten hebben stilletjes toegekeken naar al zijn werkzaamheden, zo samen wachtend aan de rand van het graf.
Toen eenmaal de laatste handelingen werden verricht brak Mariannes hart. Zij vertelde ons later dat haar overgebleven merrie haar verdriet haarfijn aanvoelde. Zij heeft er concreet troost van voelen uitgaan. Zij op haar beurt heeft ook haar kunnen troosten.
Ik vermoed dat de paarden- en hondenfluisteraars van deze wereld allemaal beelddenkers zijn.
Verbonden met de natuur
Vrijwel alle jonge beelddenkers die ik heb ontmoet vertelden mij wel eens een soortgelijk verhaal. Soms over hun hond, soms over hun (pony)paard (meestal de meisjes). Een puber vertelde me dat hij zijn eigen vijver had ontworpen, uitgegraven en ingericht en dat hij die nu met zorg en deskundigheid onderhoudt.
Bijna al mijn klantjes vertellen dat zij het allerliefste buiten spelen. Hun school wordt helaas vaak als onplezierig ervaren, het speelkwartier is elke dag weer vet!
Bloemenmeisje
Ikzelf ben het liefst bezig in mijn tuin en kan er niet genoeg van krijgen om er naar te kijken. De verschillende seizoenen en weersgesteldheden en de steeds wisselende lichtval maken dat mijn kleine stukje natuur me altijd weer boeit. Een vaasje Oost-Indische kers kan me werkelijk gelukkig maken.
Vreemde vogels
Daarnaast luister ik veel naar vogels tijdens de dagelijkse wandelingen met onze hond en heb ik om die reden altijd een verrekijker bij de hand. Elk voorjaar hoop ik weer meer onderscheid te kunnen maken uit die kakofonie van het meerstemmige vogelkoor. Er zijn nog zoveel vreemde vogels te ontdekken. Nu al verheug ik mij op het nieuwe zangseizoen!
Volgende hoofdstukken: 17.Praktisch, 18.Doorzetter, 19.Avontuurlijk , 20.Uitgesproken, 21.Inventief, 22.Grappig, 23.Energiek, 24.Intuïtief, 25.Spiritueel, 26.Inspirerend, 27.Betrokken, 28.Gevoelig voor schoonheid, 29.Veelal bescheiden, 30.Verhalenverzamelaar
