Als leerkracht verbinding leggen met beelddenkers (2)

Op zoek gaan naar talenten
Afgelopen zondag heb ik het voorrecht gehad een workshop te mogen geven over beelddenkers, meer in het bijzonder over het leggen van verbindingen met hen. In het gezelschap zaten leerkrachten, moeders van beelddenkers en mensen die nieuwsgierig waren naar hun eigen manier van informatie verwerken.
Eerst kwam de geschiedenis aan bod van het begrip ‘beelddenken’ zoals het filmpje hierboven zo goed uitlegt. Het was een zonovergoten Pinksterdag en daarom paste het om ook te spreken over de zoektocht naar iemands bestemming. Hierbij is het nodig te weten welke unieke eigenschappen beelddenkers gemeen hebben, talenten die voortvloeien uit hun natuurlijke leerstijl, het denken in beelden:

• de snelheid van denken
• creativiteit
• kunstzinnigheid
• originaliteit
• inventiviteit
• praktische inslag
• probleemoplossend denkvermogen
• empatisch vermogen (bij de meesten)
• bijzondere sportieve prestaties (bij velen)

In mijn ervaring is maar liefst een vierde van de mensen die ik ontmoet begiftigd met deze aanleg! Daar zitten dyslectici tussen, adhd’ers, add’ers en autisten. Maar hier horen ook een onbekend groot aantal mensen bij die geen enkele diagnose hebben, maar die wel degelijk vergelijkbare kenmerken laten zien. Ik denk dan aan druktemakers en dromers, aan bijzonder spontane mensen, aan associatieve denkers en de hak-op-de-tak-praters.

Ont-wikkelen
Wat zou je als leerkracht, of anderszins, kunnen bijdragen om zo’n kind te helpen zijn bestemming te vinden? Om deze vraag te beantwoorden, raak je aan de letterlijke betekenis van het begrip ‘ont-wikkelen’, in de zin van het afleggen van wikkels en windsels die het zicht benemen op wie ze werkelijk zijn. Hierbij mogen ze leren de negatieve ideeën die ze over zichzelf hebben achter zich te laten.

Heel praktisch: hoe geef je dit dan handen en voeten?
“Door complimenten te geven”, bedacht iemand.
“Zeker! Maar hoe voorkom je dat een kind uiteindelijk misschien afhankelijk wordt van bevestigingen?”

De gouden zin: “Hoe is je dat gelukt?”
Ja, en zo kwamen we te spreken over copingvaardigheden. Met ‘coping’ bedoelen we de manier waarop iemand omgaat met problemen en gebeurtenissen, met heftige gedachtes of gevoelens. Als een beelddenker bijvoorbeeld een goed cijfer heeft gehaald, help je hem het meest met de vraag: “Tjonge, vertel eens. Hoe is je dat gelukt?” Hiermee leert hij zich bewust te worden van zijn eigen copingvaardigheden.

Om dit bij elkaar ‘tevoorschijn’ te roepen, oefenden we samen door kort elkaar iets te vertellen over twee recente gebeurtenissen: een dieptepunt en een hoogtepunt. De toehoorder mocht slechts instemmend luisteren om, als de verteller was uitgesproken, hem de vraag voor te leggen: “Wat precies uit deze hoogtepuntervaring kun je gaan inzetten in die moeilijke omstandigheid waarover je net hebt gesproken? En héb je dit misschien al eens gedaan?”

Op deze manier werd een leerkracht zich bewust van haar strategie om in de moeilijke omstandigheden van haar werk haar geluk niet te laten afpakken. Net zoals zij dat had ingezet in de negen lange maanden waarin haar liefste zus werd behandeld tegen een ernstige vorm van kanker. Met als eindresultaat dat haar zus onlangs is ‘schoon’ verklaard, een duidelijke hoogtepuntervaring.

In het volgende blog worden nog een aantal praktische zaken behandeld die op deze Pinksterworkshop ter sprake kwamen.

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *