Beelddenken en omdenken (2)

Buitenkaders denken
Zou het aan mijn aanleg liggen als beelddenkster dat ik onmiddellijk afhaak zodra iets als vanzelfsprekend wordt geacht? Patroondenken, denken volgens het boekje, voorspelbaar en solide, boeit me niet. Ik word juist getrokken door originele ideeën, door het ‘out of the box’-denken. Juist dit buitenkaderse denken is het waarin ik ogenblikkelijk een soortgenoot-beelddenker herken in een gezelschap.

Ontwikkelen van je zelfbeeld
Als beelddenker behoor je niet tot de groep ‘doorsnee’ Nederlanders. Als minderheid in een overgrote massa van niet-beelddenkers zijn mensen als ik in eerste instantie geneigd naar zichzelf te kijken met de ogen van de meerderheid.
Beelddenkers zijn gigantische aanpassers. Maar door dit te zijn, gaat er alleen iets mis met de ontwikkeling van een gezonde kijk op jezelf. De beelddenker ontwikkelt meestal te weinig of geen intrinsieke eigenwaarde, komen in mijn ervaring veel te vaak tot een vervormd zelfbeeld, meestal negatief.

Maar bleef het maar daarbij! Helaas wordt in het onderwijs én in werk gerelateerd verband de beelddenker nog steeds gezien als niet ‘normaal denkend en -reagerend’. De opgedane ervaring als jong mens wordt dus voortgezet in het volgende levenstraject.

Wakker worden
Tja, dan kan omdenken een uitkomst zijn! Bij mij duurde dat lang. Ik kroop het liefst, zoals het clowntje hiernaast, in mijn schulp (schelp).
De doorbraak kwam toen ik voor het eerst het begrip ‘beelddenken’ tegenkwam, twintig jaar geleden. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit mijn zelfbeeld 180 graden de goede kant op deed leiden. Ik begon te beseffen dat de wijze waarop ik daarvoor naar mezelf had gekeken niet klopte. Dit vertegenwoordigde slechts de weerschijn van wat anderen in mij dachten te zien. Van anderen met zichzelf als criterium. Van mensen dus die het denken en reageren van niet-beelddenkers als referentiepunt hanteerden.

Ik kan je vertellen dat dit een proces in gang heeft gezet dat me elke dag gelukkiger maakt. En dat gaat onverminderd door, ook al ben ik inmiddels twintig jaar verder.
Het meest ontroerende van dit veranderingsproces is dat veel anderen (ja echt waar!), anderen nu oprecht blij met me zijn omdat ik ‘gewoon’ mezelf ben (haha)!
Snappen doe ik het niet, het verrast me echter telkens opnieuw. En maakt me dankbaar. Zo gaat dat dus als je leert jezelf te zijn!

Concreet
Intussen is het mijn passie geworden om anderen te helpen dichter bij zichzelf te komen. Ik schreef daarvoor een boek en houd daarover workshops. Ben je nieuwsgierig, klik dan op de knopjes hiernaast (rechtsboven).

Wat nog rest is het creëren van een ontmoeting met lezers van dit blog. Met beelddenkers die zich hiervoor voelen uitgedaagd! Wie reageert?

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenken en omdenken (1)

Gevangen in je eigen hoofd
Hoe belangrijk is het toch om je eigen denken te onderzoeken! Als je namelijk doorkrijgt dat wij de wereld creëren vanuit onze denkbeelden, hoeveel zal er dan niet kunnen veranderen als we die denkbeelden eens ter discussie durven te stellen! En dat niet alleen voor de wereld, vooral ook voor onszelf.
Zo vertelde Amélie (71) mij onlangs onderstaand verhaal. Inspirerend voor beelddenkers én anderen omdat het laat zien hoe je kunt ontsnappen uit de gevangenis van je eigen hoofd. Sinds zij over haar worsteling een boek is gaan schrijven, ontmoet ze zoveel mensen die, net als zij vroeger, ‘de verkeerde kant op denken’. Dit inzicht is niet alleen voor haarzelf van levensbelang geweest, ook anderen helpt zij nu de goede kant op te denken.

Amélie heeft als beelddenkster veel herkenbare eigenschappen: ze houdt van mooie dingen, is fantasierijk en zet dat om in veelsoortige creativiteit. Daarnaast is ze gevoelsrijk en empatisch. Én ze praat bij voorkeur van de hak op de tak, iets dat we ‘associatief denken’ noemen.

Haal de bodem van je rugzak eruit
Deze (thans) spontane en openhartige vrouw heeft een niet altijd gemakkelijk leven achter de rug. De pijn die dat gaf sloeg een haak in haar ziel.
Het begon met een burn-out nadat er teveel in korte tijd gebeurde. Wanneer zij tenslotte na vijf bange jaren het licht ziet, schrijft ze: ‘Veroordeel jezelf niet/ Maar ook niet een ander/ Word wakker en neem een besluit/ Haal de bodem van je rugzak eruit/ Neem het heft in eigen handen.’

En dat deed ze! Voorheen zuchtte zij onder de last van een rugzak boordevol pijnlijke herinneringen. Dat brak haar uiteindelijk op. Toen een arts haar aangekondigde dat ze nooit meer beter zou worden, wat bleef er toen nog over om voor te leven?

Een nieuw leven: stevig én breekbaar
De ommekeer kwam nadat een andere arts haar hielp een geheel andere kant op te kijken: “Weet je eigenlijk wel hoe intelligent je bent?” Haar nieuwsgierigheid daarnaar leidde haar uiteindelijk naar de poort om uit de gevangenis van haar denken te komen.

Amélie begon hierna een geheel nieuw leven in een onbekende stad. Nu is ze, zonder het te weten, zelf een lichtbaak geworden. Ze helpt anderen de goede kant op te denken en om stappen te zetten die daar bij horen. Zo heeft zij ervoor gezorgd dat haar kleinkinderen met respect omgaan met hun opa, haar ex die al gedurende lange tijd de weg kwijt is.

Vóór mij zat dan ook die donderdag een dankbare, warme vrouw die haar valkuil heeft leren kennen: ‘teveel empathie leidt naar grenzeloos bezig-zijn.’ Als er nu erg veel emoties op haar af dreigen te komen, zet ze een stapje achteruit.
In dit alles heeft zij er hard aan gewerkt om zichzelf ‘hittebestendig’ te maken, net als haar kleiobjecten die gehard zijn in de oven. Toch blijven deze tegelijk ook breekbaar, net als deze getalenteerde keramiste. Maar is het nu juist niet déze combinatie die een kostbaar mens van iemand maakt?

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (3)

Een vrolijk makende naam
Als slot van deze serie over beelddenkers en intens in het leven staan, wil ik vertellen over Laetitia (67). Zij is beelddenkster: ze is artistiek, heeft een intense drang om te leren, verslindt boeken het liefst via luisterboeken, verfoeilijkt administratieve handelingen, is hoog sensitief en geniet van haar associatieve denken. Haar naam verwijst naar vrolijkheid. Als jongste binnen haar gezin is zij dan ook met grote vreugde binnengehaald. Toen ik haar echter voor het eerst ontmoette, spatte de vreugde niet bepaald van haar af. Nu, een jaar later, heeft er bij haar een metamorfose plaatsgevonden die tot grote vreugde stemt.

Op bezoek bij haar valt onmiddellijk het schitterend mozaïek op in haar entree dat zij zelf ontwierp en plaatste. Het leven, zo lijkt het, is voor haar een grote legpuzzel geweest. En stukje bij beetje is het haar gelukt hierin een mooi patroon te ontwaren.

Aanpasser
Toen ze twee jaar oud was stierf haar moeder. Veel hield ze van haar tweede moeder, een weduwe met zeven kinderen. Het nieuwe, samengestelde gezin echter met maar liefst twaalf kinderen accordeerde niet met elkaar waardoor Laetitia opnieuw moederloos werd, een meisje nog van 11.

Binnen haar milieu was het halszaak te doen ‘zoals het hoort’. Dit maakte dat zij er zich niet werkelijk thuis kon voelen. Als puber groeide ze weliswaar uit tot een fenomenale aanpasser, toch voelde zij zich thuis eenzaam en alleen. Haar vader stemde er daarom mee in dat ze op haar 15de naar kostschool mocht.

Thuis gekomen bij zichzelf
Een moeilijk leven volgde, maar sinds een jaar is er iets aan het veranderen. Ze begint te ontdekken wie ze werkelijk is. Hoe is haar dat gelukt?

• Door op te houden zich voortdurend aan te passen.
• Door nieuwe, bevrijdende ontdekkingen te doen, voortgekomen uit haar intense drang om te leren.
• Door het volgen van een cursus in wonderen die, naar eigen zeggen, een totale ommekeer heeft teweeggebracht. Ze leerde anders naar zichzelf te kijken: “Ik ben veel méér dan mijn ego!”
• Door niet langer de dood van haar moeder de schuld te geven of de rigiditeit van haar vader. Het waren haar eigen reacties daarop, zegt ze nu, die maakten dat ze uitgroeide tot dat kleine, ineengedoken wezentje van voorheen.
• Door zelfacceptatie. Ze durft nu zelfs te stellen dat die moeilijkheden nodig zijn geweest om te worden wie ze nu is.
• En het KAN anders, leert haar cursus. Daarom vertelt ze nu dat het voelt alsof ze uit een cocon tevoorschijn is gekropen.

Laatbloeier
Zoals veel andere beelddenkers is zij een echte laatbloeier! “Nu voel ik dat ik onderdeel ben van een groter geheel. Niet langer meer ben ik dat kleine, donkere eilandje van vroeger!”
De spreuk hiernaast hangt nu nog aan de binnenkant van haar kast. Misschien dat er nog eens een tijd aanbreekt dat deze wijsheid ook door anderen mag worden gezien.

Als echte doorzetter streeft ze er nu naar haar medicatie af te bouwen. Uiterst zorgvuldig en langzaam omdat ze lange jaren niet zonder deze antidepressiva leven kon. “Een hevig gevecht maar ik verwacht de diamant ooit bloot te leggen!”

Wat een dapper levensverhaal. Haar doopnaam heeft zij waargemaakt!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (2)

Dichtkunst en proza
Omdat beelddenkers intens in het leven staan, kijken zij op een specifieke manier. In het vorige blog heb ik geprobeerd dit ‘schildersoog’, deze gevoeligheid voor schoonheid, te beschrijven.
En dat hoeft niet perse te worden uitgedrukt in verf of potloodlijnen, dit kan evengoed in gedichten of proza. Literatuur wordt als waardevol beschouwd omdat deze jou woorden schenkt om je eigen beelden en sfeertekeningen te beschrijven en om deze te bekijken vanuit een nieuwe invalshoek. Juist hun specifieke manier van kijken zorgt ervoor dat de beste schrijvers en dichters beelddenkers zijn.

Sociale betrokkenheid
Zo had ik het genoegen Fred (42) te ontmoeten, een talige beelddenker die maar liefst twee boeken schreef. Vanwege zijn sterke sociale betrokkenheid deed hij een tijdlang ontwikkelingswerk in Afrika waar hij zich liet raken door de verhalen. Eenmaal thuisgekomen bekommerde hij zich over asielzoekers. In dat vrijwilligerswerk ontdekte hij dat hij de neiging heeft om in zijn zorg voor anderen door te slaan. Zijn fijngevoeligheid en zorgzaamheid dreigde een valkuil te worden.

Beelddenken en zelfacceptatie
In zijn voorlaatste baan werkte hij onder zijn niveau. Net als Bart (van het augustusblog) ten gevolge van een laag zelfbeeld. Fred is toen op zoek gegaan naar meer zelfkennis en tot zijn grote verrassing ontdekte hij dat hij een ‘beelddenker’ is, een fenomeen dat hem tot dan toe volkomen onbekend was. Dit heeft hem zoveel inzicht gegeven en opluchting dat zijn eigenwaarde enorm is gegroeid. Zo schreef hij onlangs:
“Het bijzondere is dat ik nu al negen weken fulltime aan het werk ben. Binnen de internationale transport voel ik me als een vis in het water vanwege de gedrevenheid van de mensen daar, het snelle schakelen, de korte communicatielijnen, de vreemde talen en de vrijheid die ik krijg om dingen op mijn manier te doen. Daarnaast kreeg ik ook nog eens vier betaalde schrijfopdrachten!”

Een vol hoofd
Iemand met zoveel passies, ideeën en betrokkenheid raakt al heel snel vol in het hoofd, weer zo’n bekende valkuil bij beelddenkers. Hoe is het hem gelukt om daaruit te komen?
Welnu, in periodes van werkloosheid is hij te voet door heel Europa getrokken. Tijdens deze zware trektochten heeft hij leren loslaten en volharden. En genieten van het kleine. Deze wandelingen leverden hem bovendien een passie op voor de natuur.
Zijn nieuwste ontdekking is meditatie via ademhaling. Fred ontdekte dat hij nog meer dan voorheen zijn lichaam mag ‘bewonen’. Emoties, herinneringen, blokkades liggen immers in het lichaam opgeslagen. Door nu diep en intensief te ademen komt er veel los. “Het allerbelangrijkste daarvan is dat ik daarmee geleerd heb te aarden. Dát maakt mij nu een compleet mens!”

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Beelddenkers: intens in het leven staand (1)

——————————————————————————————————————————————–
Binnenkort beginnen weer twee series interactieve workshops van elk drie avonden over beelddenken (voor volwassenen). De herfstserie: 24 oktober, 31 oktober en 14 november. De winterserie: 30 januari 2018, 6 februari en 21 februari. Deze vinden allemaal plaats op de Volksuniversiteit te Zevenaar op een dinsdagavond van 19:30 tot 21:30 uur.
——————————————————————————————————————————————–
Intens in het leven staand
“Het is heel erg fijn om een stukje te lezen waar ik erg veel in herken. Dit specifiek: “Ze zijn vaak heel gevoelig en staan intens, met hun hele hebben en houden, in het leven.” Precies! Na een dag werken en gesprekken met diverse mensen ben ik uitgeput.
Ik ben 32 jaar en heb sinds kort een prachtbaan als ingenieur. Het meest lastige aan omgang met mensen is dat veel mensen me niet begrijpen en mij een stempel geven: Dom, Traag, Raar, Abnormaal, Te aardig, etcetera. Het ontbreekt me echter aan lef om deze mensen van repliek te dienen. Ruimdenkende mensen kunnen mijn rijke fantasie en ideeën meestal wel waarderen. Ik heb momenteel een geweldige vriendin (geen beelddenker) die mij hiermee helpt en dit accepteert. Deze acceptatie helpt mij enorm! Ze zou zelf ook vaker zo enthousiast willen kunnen vertellen en daarmee mensen kunnen aansteken, zegt ze.”

Hoe herkenbaar is deze reactie! Niet alleen dat ‘intens levende’, ook het feit dat hij de confrontatie niet durft aan te gaan en zo sterk bemoedigd wordt door iemand die hem nou eens WEL accepteert zoals hij is! In mijn ervaring lopen nog verschrikkelijk veel volwassen beelddenkers rond met kneuzingen vanuit het verleden. Het verkeerd ingeschat worden begint meestal al op de basisschool. Vandaar dit blog dat beoogt beelddenkers te wijzen op hun kracht. Een daarvan is het ‘intens in het leven staan’, een serie blogs waarmee ik vandaag begin.

Kijken met het schildersoog
Dit talent, zorgt voor veel moois, zoals het kijken ‘met een schildersoog’. Niet weinig beelddenkers treden hiermee de kunstwereld binnen. Om het ‘zien’ te verdiepen, helpt het als ook het verhaal achter hetgeen je ziet tevoorschijn komt. Om dit te illustreren neem ik je in gedachten mee op een wandeling. Zet al je zintuigen op scherp en laat je meevoeren in het kijken ‘met heel je hebben en houden’.

“Op een zachte zomerse zondag in augustus wandelen we de uiterwaarden binnen achter Gorssel. Dagen heeft het geregend. Een zweem van mest hangt boven de velden, het hooi netjes op tijd binnengehaald, de velden liggen geel en naakt te zijn.

Maar nu, nu is het hier zó stil… Alleen de populieren fluisteren hun liedje…
En, hoog boven ons, het vrolijke gekwetter van zwaluwen…
Het is er zo stil dat je overal vliegjes en krekels hoort zoemen en tjirpen.
Alles ademt er rust…
Loom herkauwen de koeien…
In de verte het trage ‘gebonke-bonk’ van een schip waarvan alleen de mast boven de oever voortbeweegt.

Wat een bobbelig landschap!
Je kunt de geschiedenis ervan lezen. Zo zie ik in gedachten de IJssel hier traag kronkelen. Eeuwen lang, op de oevers zand afzettend en klei in de laagtes. Vaak heeft hij wijde buitenbochten afgesneden, dode poelen achterlatend. De zandgebieden herken je aan de bospercelen en boerderijen erop, de rivierklei aan de akkers en weilanden. De wegen volgen van oudsher de zandoevers en soms de vroegere winterdijken.

Alles hier ademt rust… Mijn hele lijf ademt mee.”

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Twee beelddenkers

Anneke de verbinder
Vandaag kwam ik in de stad Anneke weer eens tegen, altijd uitermate inspirerend. Na jarenlang radio-omroepster te zijn geweest pakte zij, 73 jaar oud, haar spullen op om het gezin van haar zoon te ontlasten. Haar autistische kleinzoon vergde veel aandacht en daarom verhuisde zij naar Zutphen. Of zij nu in de provincie woont of in het drukke Hilversum, het gaat haar allemaal even gemakkelijk af. Als zij zich maar kan verbinden met mensen.
Eenmaal hier sloot zij zich aan bij een kerkgenootschap na een buitenkerks leven van meerdere decennia. “Een kerk moet verbinden”, vindt ze, “met haar netwerk kun je zoveel meer betekenen voor vluchtelingen en andere mensen.” Zij werd daar in de kortste keren de mater familias, “vanwege mijn leeftijd, hoor!”. Op het terrasje vanmorgen waren de keren dat zij iemand toezwaaide dan ook niet meer te tellen op een hand.

Uit haar rappe mondje buitelde het ene verhaal over het andere. Beeldende verhalen over spontane ontmoetingen en onbesuisde avonturen waar zij en haar man toentertijd in terecht zijn gekomen, over jarenlange vriendschapsbanden die over en weer gekoesterd worden.
Met haar 85 is Anneke voor mij een voorbeeld, als mens en als beelddenkster. Vanwege haar openheid van geest, haar brede belangstelling en levendigheid. En niet in de laatste plaats vanwege haar sterke sociale betrokkenheid.

Bart de volharder
En dan Bart, maar half zo jong als Anneke, hij volhardt!
Na zijn VWO heeft hij heel wat diploma’s binnengehaald: die van Engels tolk-vertalen, van een Master of Business Administration en tot slot die van de Pabo.
Omdat hij zich tot voor kort super onzeker heeft gevoeld zocht hij helaas altijd banen die onder zijn niveau waren. Met als gevolg dat hij ook altijd tussen mensen zat die zijn interesses niet deelden en zijn creatieve ideeën en humor niet op waarde wisten te schatten. Maar misschien leed hij wel het meest onder de mentaliteit van zijn collega’s die het wel best vonden om te functioneren in een vastomlijnd (dus saai) patroon. Zij zaten niet te wachten op vernieuwingen. Kortom Bart was nergens op zijn plaats.
Maar gelukkig, na een lange crisisperiode, heeft Bart uiteindelijk zichzelf gevonden. Hij heeft leren accepteren dat hij geen doorsnee mens is maar een beelddenker. Iemand met een opvallend originele en creatieve geest en een groot gevoel voor humor. En een onstuitbare levenslust!

Bart is onlangs als zelfstandig ondernemer begonnen, een werksituatie waarin hij alles zelf kan bedenken en ongehinderd creatief kan zijn. Maar ja, hij is net als Anneke ook een sterk sociaal wezen en wil daarom niet alles helemaal op zijn eentje doen. Via LinkedIn vond hij een maat die op zakelijk gebied dezelfde interesses heeft als hij. Samen brainstormen zij nu heel wat af en delen zij hun netwerk en ervaringen en zetten zij samen strategieën uit om klanten te werven. Elk voor zich. Beide mannen gunnen elkaar namelijk wel een eigen marktaandeel, maar houden wel hun portemonnees gescheiden. Collegialer kan het niet, dacht ik zo.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

Dyslexie en beelddenken (3)

De kracht van kwetsbaarheid
Je zou zeggen dat kwetsbaarheid en kracht elkaars tegengestelden zijn. Maar dat lijkt alleen maar zo. Want ik heb weer zulke kostbare verhalen gehoord dat ik die moest verwerken in het nieuwe blog! En wat bleek: het een heeft juist met het ander te maken, kwetsbaarheid leidt zelfs naar het andere. Ook al klopt dat niet met het gangbare denken zoals de tekening van Escher hierboven dat ook niet doet.

Dit keer stuitte ik op het verhaal van de ouders en grootouders van Simone, de eersteling van deze serie. Toevallig. Toen ik namelijk met Simone een afspraak maakte om haar te interviewen vertelde ze me dat ze eerst met haar moeder en oma wilde zwemmen.
Laat Oma toch in een vergevorderd stadium van dementie verkeren. Wat een kleindochter, wat een moeder! En wat een Oma.
Vandaag hoorde ik hun verhaal. Oma is in haar leven altijd actief en sterk sociaal betrokken geweest. Naast haar gezin deed zij ontelbare dingen in het vrijwilligerscircuit. Veel heeft zij betekend in de stad waar zij woonde. Een aantal jaren terug heeft Simones moeder haar ouders naar haar stad gehaald. Vader werd namelijk doof en moeder begon te wapperen met haar geheugen. Simones moeder heeft haar moeder toen dit ene zinnetje geleerd voor als haar geheugen haar in de steek liet: ‘Het geeft helemaal niks, het is niet erg.’ En nu ze inmiddels verder is afgedwaald in dat proces treedt ze mensen tegemoet die ze niet herkent met: ‘Het geeft helemaal niks, het is niet erg!’ Ontwapenend! De meeste mensen reageren dan ook spontaan met een lach en een omhelzing.
Zo laat Oma zien dat kwetsbaarheid ook een kracht kan zijn.

Ontstellend en ontroerend
Maar ook haar kleindochter weet ervan. Half juli studeert zij af op haar MBO-Theaterschool. Daar ontvangt zij haar diploma, het eerste ‘papiertje’ notabene sinds haar zwemdiploma! Wat een feest!
Met de hoogste cijfers heeft zij onlangs haar afstudeerproject afgerond. En wat voor een project! Al improviserend en maar liefst 40 minuten lang, gaf zij een solovoorstelling over haar dagelijkse gang naar het speciaal onderwijs. Van vroeger, vanwege haar extreme dyslexie. Ze heeft mensen laten schateren om haar grappen. Tegelijkertijd wist zij hen diep te raken met ontstellende verhalen.
De zorgcoördinator van haar vroegere school is speciaal hierbij uitgenodigd, een vrouw die Simone jarenlang begeleid heeft in haar worsteling van het-maar-niet-aan-het-lezen-kunnen-komen. Deze vrouw was diep ontroerd. Niet alleen om de ontstellend mooie afloop van dit pijnlijke sprookje, ook vanwege de eenzaamheid die zij kennelijk al die tijd verborgen had. Hoe kwetsbaarheid een kracht kan worden!

Uit zijn schulp gekropen
En Marcel, de man van het laatste blog? Ook hij heeft de kracht ontdekt van zijn kwetsbaarheid.
Na aanvankelijk moeilijke avonden op de Volksuniversiteit te Zevenaar waar traumatische ervaringen van vroeger hem soms onverwacht parten speelden, heeft hij de vorige week toch besloten om zich bij een groep mensen aan te sluiten die dezelfde brede belangstelling hebben als hij. ‘Niet langer wil ik alleen maar in mijn werkplaats zitten en maar zelden iemand ontmoeten.’ Ook hij heeft ontdekt dat hij de wereld veel te bieden heeft!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Dyslexie en beelddenken (2)

Kostbare verhalen
In de loop der jaren heb ik heel wat kostbare verhalen gehoord uit de mond van dyslectici. Zie bijvoorbeeld het vorige blog of dat van Luc de stukadoor of Bert de analfabeet (bij nummertje 13) of Sam de trompettist of Paul de striptekenaar.

Doorzetter
Ook Marcel (62) heeft als dyslecticus een leven achter zich waarin het gewone leesonderwijs hem niet blijvend vooruit heeft kunnen helpen. Maar omdat hij een extreme doorzetter i,s heeft hij het gepresteerd om maar liefst vier keer opnieuw te beginnen met leren lezen en schrijven. Kort geleden kwam hij mij zijn verhaal vertellen.

Op de lagere school heeft hij zich vanaf het begin ongelukkig gevoeld en bleef dan ook in de eerste klas zitten. In de tweede is hij voorwaardelijk overgegaan omdat hij zich het lezen en schrijven niet eigen wist te maken. Gelukkig zorgde zijn moeder ervoor dat hij halverwege de derde klas van school kon switchen naar een plek waar voor kinderen als Marcel voldoende aandacht en expertise voor handen was. Hij is er heel gelukkig geweest.

Maar het lezen en schrijven beklijfde niet omdat er op het gebied van deze vaardigheden in zijn vervolgopleiding weinig eisen werden gesteld. Op het individueel technisch onderwijs (I.T.O.) was hij echt op zijn plaats dankzij zijn ruimtelijk inzicht en handigheid. Vaktekenen werd zijn lievelingsvak. Hij heeft daar besloten om timmerman te worden en dat is hij nog steeds, met veel plezier!

Lezen moet worden onderhouden!
Maar helaas! Ook daarna raakte hij opnieuw de kunst van het lezen en schrijven kwijt. Bij elke dyslecticus namelijk verdwijnen deze vaardigheden als deze niet regelmatig worden ingeoefend, ‘onderhouden’.
Inmiddels 27 jaar oud pestten op zijn werk zijn collega’s hem omdat hij woorden verhaspelde en niet goed kon lezen en schrijven. Daarom besloot hij om bij een logopedist dit alsnog onder de knie te krijgen, zijn derde poging. Kort daarna is hij ook een eigen timmermansbedrijf begonnen wat een gouden greep bleek te zijn. Zoveel beelddenkers immers gedijen beter wanneer zij voor zichzelf beginnen!

Luistertherapie
Toen hij echter in 1994 in een persoonlijke crisis terechtkwam, vond zijn vrouw op het internet een methode die hem op alle gebieden een enorme oppepper zou geven. En deze vierde poging is uiteindelijk bij hem blijven hangen!
Voor deze Tomatis-luistertherapie reisde hij aanvankelijk elke dag naar Nieuwegein, later twee keer per week om er in totaal 190 muzieksessies te ondergaan, 3 á 4 per keer. Hij luisterde baar muziek van Mozart waar sommige tonen uit waren weggefilterd en andere ertussen gestopt. Als huiswerk moest hij wel elke dag een stukje uit de krant te lezen. De heer Tomatis heeft goed begrepen dat deze vaardigheden moeten worden onderhouden!

Het heeft Marcel heel wat geld en inspanning gekost om dit tot een goed einde te brengen. Maar nu, 23 jaar later leest hij nog steeds als een trein: romans, boeken over uitvindingen en interessante theorieën over het ontstaan van de wereld. Hiermee geeft hij ook blijk van een ruime belangstelling, een typisch verschijnsel van zeer veel beelddenkers!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , | Leave a comment

Dyslexie en beelddenken (1)

Schooltrauma
Twee weken geleden belandde ik zomaar in een bijna vergeten episode uit mijn middelbare schooltijd. Vanwege een aantal aardige kennissen deed ik mee aan een streng klassikaal vormgegeven cursus van maar liefst zes keer drie uur. De cursus wordt geleid door twee goed bedoelende vrijwilligers die nauwgezet en streng hun programma afwerken. Nadat ik daar als een klein kind tot de orde werd geroepen, borrelde er heel oud en puberaal verzet in mij op. Ik voelde mij weer de vernederde tiener van toen die in de verkeerde film was terechtgekomen en die zich ronduit verveelde. Afschuwelijk mij plotseling weer zo gevangen te weten, onbegrepen en alleen.

Dyslectisch
En hoe moet dit dan zijn als je dyslectisch bent?! Zoals Simone, een sprankelend meisje van 19 dat tot voor kort het zorgenkind was van haar ouders. Zij heeft wel zes scholen van binnen gezien.
Tot aan haar 16de. Toen zette ze er een punt achter door auditie te doen voor een MBO-Theaterschool. En daar is zij glansrijk aangenomen, op slechts één voorwaarde: dat ze na het eerste jaar zou doubleren omdat ze immers geen enkel diploma had. Maar dat ze überhaupt werd aangenomen maakte haar zo gelukkig dat zij hier geen enkel bezwaar tegen had.

Depressief
Terugkijkend op haar schoolplichtige periode begrijpt ze nu dat ze toen niets anders is geweest dan depressief. Zonder dit overigens te weten, ze wist niet beter! Geen enkele school is in staat gebleken haar te leren lezen. Want niemand heeft zij daar ontmoet die haar onbevangen tegemoet trad vanwege haar zogenaamd ‘meervoudige problematiek’ zoals NLD, Pdd-nos en MCDD. “Ach”, zei ze bij de laatste twee scholen, “jullie geloven toch niet in me, waarom zou ik dan nog mijn best doen? Ik word hier toch weer weggestuurd.”
Eenmaal op de Theaterschool echter behaalde Simone de allerhoogste cijfers! Zij deed het daar zelfs zo goed dat de schooldirectie haar aanvankelijke voorwaarde heeft ingetrokken!

Levenskunst
Naast theater doet Simone veel aan acrobatiek om zich te ontladen en om geld te verdienen. Het liefst wordt zij professioneel acrobaat en entertainer. Maar daarnaast zou zij heel graag theaterdocent willen worden om theater te maken voor en met mensen met een beperking. “Ik wil dat ook zij hun talenten gaan ontdekken zoals ik dat heb mogen doen”

En, hoe zit het nu met haar lezen? Volgens haar moeder leest zij hooguit tien zinnetjes per dag. Gelukkig heeft zij vroeger thuis wel haar woordenschat en literatuurkennis ontwikkeld met behulp van luisterboeken. Eenmaal zelfstandig redt zij het dankzij speciale voorleessoftware.

Wat een levenskunstenares!
En wat een prachtouders heeft zij die er alles aan hebben gedaan om dit meisje toch zoveel mogelijk bagage mee te geven naast alle ellende op school. Hierdoor, én door haar positieve levenshouding, is Simone kunnen uitgroeien tot iemand die echt op haar plek is gekomen. “Leeftijdgenootjes weten eigenlijk niet wat gelukkig-zijn is omdat zij zonder problemen hun school hebben doorlopen. Maar ik heb op de theaterschool overduidelijk mogen ontdekken wat dat woord betekent!”

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Hoogbegaafdheid en beelddenken (3)

Wat een voorjaar, HEERLIJK!
Ik lees bij Loesje vandaag op mijn kalender: “Lentekriebels; ik ben een vroegbloeier.”

Toch zul je bij onze beelddenkers weinig vroegbloeiers aantreffen. Qua aanleg en ontwikkeling van hun brein vallen zij namelijk buiten het statistisch gemiddelde. Dus ondervinden zij problemen op school en worden zij vanzelf laatbloeiers. En dat gebeurt meestal pas nadat ze het onderwijs achter zich hebben gelaten.

Ook het zusje van Jesse (van het vorige blog) wordt op school niet voldoende uitgedaagd. Ze moet nog tien worden, maar toch moest Eva onlangs een keuze maken uit de middelbare scholen in haar omgeving. Vanwege haar hoge intelligentie zit zij namelijk al in groep 7. (De eind-Citotoets vindt tegenwoordig vervroegd in het jaar plaats waardoor zevende groepers in de winter al op zoek moeten gaan naar een school die hen leuk lijkt.)

Cultuur van gemiddelden
Eva heeft geen last van die ‘kloof’ waar we het in het vorige blog over hebben gehad. Haar honger naar kennis echter werd al vanaf de peuterspeelplaats getemperd omdat die niet paste in het programma. In groep 1 wist zij haar naam al te schrijven maar toch mocht ze geen letters leren. Omdat zij in een combinatieklas zat, pikte zij tijdens de klassikale lessen gelukkig toch zoveel op dat zij wat dat betreft aan haar trekken kwam. Even later verbood juf haar om 3D-huisjes te tekenen omdat dit pas in groep 3 aan bod zou komen.

Na haar eerste herfstvakantie heeft Heleen aangegeven dat dit meisje behoefte had aan meer. Maar juf vermaande Mama om thuis niet teveel uitleg te geven. “Laat haar toch kind zijn!” Het gevolg was dat Eva niet meer naar school wilde en dat het elke dag een drama werd om haar toch zover te krijgen.
In januari gaf haar eerste Cito-toets aan dat Heleen misschien toch gelijk had. Ze mocht zelfs de toets doen van groep 2. En nadat die score binnen was, kreeg zij toestemming om over te stappen van groep 1 naar groep 3. Eva werd beduidend zelfverzekerder en bleek de overstap zelfs op sociaal-emotioneel gebied goed aan te kunnen.

Gedemotiveerd
Maar helaas, na het aanvankelijk mooie begin is Eva in groep 7 haar motivatie kwijt geraakt om nog verder haar best te doen. Ze vindt school maar stom en saai. Heleen maakt zich nu grote zorgen dat dit meisje niet zal leren hoe zij straks op de middelbare school moet leren. Vanwege een goede vriendin wil zij niet van school veranderen en daarom zit er niets anders op dan naar goed voortgezet onderwijs te zoeken. Een school die haar voldoende uitdaagt en haar leert te leren.

Voor thuis heeft Heleen alvast een prachtige oplossing bedacht. Eva gaat namelijk super graag naar vioolles maar wil niet oefenen! Als ze vervolgens op les vastloopt is ze doodongelukkig.
Heleen bedacht in januari nu het volgende. Als Eva thuis elke dag viool oefent, verdient ze een sticker en bij 40 stickers heeft ze een super grote verrassing verdiend.
En dat werkte wonderwel! Als beloning kreeg zij in maart de kans om naar Lindsey Stirling te gaan, de beroemde Amerikaanse violiste, danser en performancekunstenares. Eva was helemaal verrukt! Als toegift hoorde zij ook nog haar verhaal hoeveel hindernissen deze vrouw heeft moeten nemen om haar droom bewaarheid te laten worden. Ook dat maakte diepe, diepe indruk.

Dringend advies
Heleen heeft een dringend advies voor leerkrachten: zet dit soort kinderen niet op de gang met verrijkingsstof! Zij voelen zich immers al zo alleen en anders. Maak dus die sociale kloof niet nog dieper!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , | Leave a comment