Traag reageren, langzaam lezen

Uit de verborgenheid gekomen

In de vorige eeuw deed ik heel andere dingen dan nu. Nou ja, ik was tussendoor wel aardig creatief. Maar nu zit ik veel in dromenland terwijl ik creatieve uitingsvormen zit uit te denken. En dan reageer ik traag op anderen en lees ik langzaam en onnauwkeurig. Ik schrijf dan nog slordiger en sla letters over of verdraai die. Pien wordt Pin, lineair wordt lineiar. Dat gebeurt ook als ik zit te broeden op een blog, zoals nu.

Pijnlijke kramptenen
‘Verdraaid’, zeg ik dan, ‘het is weer zo ver!’ Ik zit dan (weet ik nu) in de creatieve modus! En daar wringt bij beelddenkende leerlingen nu juist de schoen: dat voelt als pijnlijke kramptenen in te nauwe schoenen.
En als dit vaak gebeurt op school en als grote, wijze mensen geen benul hebben van beelddenken, worden deze kinderen onderzocht. En dan rolt er nogal eens een diagnose uit: dyslexie of adhd of add of … Nou ja, onuitputtelijk zijn de mogelijkheden thans om een kind te kunnen ‘plaatsen’.
Begrijp me niet verkeerd. Het kan echt een enorme opluchting geven als een kind (en diens ouders) eindelijk duidelijkheid krijgt over het waarom van zijn of haar moeilijke aansluiting op school. Daar gaan vaak lange, moeizame en pijnlijke zoektochten aan vooraf. Als dan ineens het kwartje valt, worden dingen helder. En dat geeft zoveel rust!

Creatieve expressie als levensnoodzaak
Maar, en dat vind ik de tragiek van het moderne dominante denken, bij veel van dit soort kinderen valt er geen enkel kwartje. Heel dikwijls zijn dat ‘gewoon’ (ook) beelddenkers.

Ik was er zo eentje, diep in de vorige eeuw. Maar niemand wist dat ik een behoorlijk creatief kind was. Mijn tekenleraar gaf mij akelig saaie opdrachten die ik op een liefdeloos A-viertje moest zien uit te voeren. De cijfers die ik daarvoor kreeg waren dan ook zwak voldoende. Mijn relatie met die leraar zwaar onvoldoende, moge dat duidelijk zijn.
Maar, en daar wrong de schoen pas écht: ik ging van school met het idee dat ik ‘dus’ niet kon tekenen. En dat is een werkelijk triest gegeven als je weet dat ik later ontdekte dat dit nu juist mijn lust en mijn leven is. Ik kon en kan daarin mijn ei kwijt en weet daarmee uit te drukken wat me raakt of drukt of wat dan ook. Creatieve expressie is voor mij en veel andere beelddenkers een levensnoodzaak!

Te nauwe schoenen
Nu ik inmiddels zoveel beelddenkertjes en beelddenkers heb begeleid, denk ik dat het beeld van die pijnlijke kramptenen in die te nauwe schoenen behoorlijk dicht bij de werkelijkheid komt als het gaat over schoolgaande beelddenkers. Hun voeten passen niet in de schoenen, de ‘mal’ van het onderwijs, dat akelige ‘A-viertje’ waarop zij moeten bewijzen wat ze waard zijn.
Het onderwijs wordt namelijk ontworpen door mensen die geheel anders denken. We noemen dit: ‘lineiar denken’ (pardon: li-ne-air). Begrijp me alweer niet verkeerd: dit denken heeft de mensheid heel veel goeds gebracht. Ik denk dan vooral aan het systematisch wetenschappelijk onderzoek dat tot onnoemlijk veel verbeteringen heeft geleid om ons leven te verrijken.
Maar toch … Er is náást die dominante wijze van denken nog een andere, aangeboren denkwijze die de werkelijkheid langs andere wegen beziet. Die is niet meer of minder waard. De ‘bedenkers’ daarvan zien hun kijk op het leven echter wel als een levensnoodzaak. Zij kunnen ten diepste niet anders.

En dat botst dus voortdurend op school. Welnu, mijn boekje “Hoe je zorgleerlingen vleugels geeft” gaat dáárover. Én over praktische zaken om beelddenken op school een gelijkwaardige plaats te verlenen.

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *