Vier generaties beelddenkers

Julia klaar thumb_IMG_3420_1024Francien
Vorige week kwam ik Francien weer tegen, een vrolijke, kunstzinnige jonge vrouw van 37 die ik al ken sinds haar geboorte. Ook haar ouders ken ik goed, in mindere mate zelfs haar grootouders van moeders kant. En met deze ontmoeting kwam ineens het beeld samen van een bijzonder geslacht van beelddenkers en beelddenkertjes, verspreid over maar liefst vier generaties. En dat is natuurlijk perfecte stof voor een blog. Want hiermee kan ik lezers indrukken geven van een aantal beelddenkers die tegenwoordig, waarschijnlijk allemaal, een diagnose zouden krijgen. Ik denk dan aan hoogbegaafdheid, hypersensitiviteit, adhd, autisme of dyslexie, ware het niet dat deze mensen het qua schoolloopbaan allemaal gered hebben. Dat kan dus kennelijk ook.

Francien had haar man en kinderen bij zich. Klaas van drie banjerde als een soldaat door de zaal heen op zoek naar andere kinderen. Linde echter, zijn zusje van 5, liep bedremmeld achter haar moeder aan. Even leek het of zij zelfs haar oma niet herkende, ze gaf in elk geval geen enkele sjoege. “Ach, Linde is heel erg verlegen”, verontschuldigde Francien zich tegenover mij.

Ik kon die middag dit schattige meisje een tijdlang volgen in haar pogingen om de overweldigende indrukken van het drukke gezelschap te boven te komen. Zij at en dronk niets, keek alleen maar rond. Geleidelijk aan zag ik haar ontspannen, zij gaf zelfs hier en daar wat korte antwoordjes. Maar vanuit haar veilige hoekje leek zij tevreden te zijn met alleen maar observeren.

Ik vertelde Francien dat zijzelf vroeger net zo verlegen was. Dit verbaasde haar. Dat is ook niet zo vreemd als je weet dat Francien thans elke ruimte aanzienlijk vult met haar vrolijke persoonlijkheidje. Die opvallende metamorfose vond pas plaats rond haar veertiende verjaardag, na een lastige puberteit.
Zij bleek al jong behoorlijk begaafd, sloeg een klas over en volgde na het vwo de Kunstacademie. Naast dit alles reisde ze de hele wereld af. Als succesvolle kunstenares trouwde zij een nog grotere druktemaker als zijzelf. “Dat bestaat toch niet? Maar toch is het echt zo!”, grapte zij toen we haar man voor het eerst ontmoetten.

Ouders
Franciens moeder is al net zo’n duizendpoot. Het is werkelijk niet bij te benen wat zij in haar leven allemaal onder handen heeft genomen: restaureren van antiek, beeldhouwen, schilderen, vilten. En koken en bakken voor grote gezelschappen, lesgeven, naast het organiseren van exposities voor haar vele creaties. Franciens vader is een wat hoekige man, huisarts van beroep die zich vrij snel omschoolde tot bedrijfsarts. Dat lag hem beter.

Grootouders
Franciens grootvader was een succesvol makelaar die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw veel geld heeft kunnen maken. De woningmarkt was toen booming business en hijzelf een handige ondernemer. Zijn echtgenote was een nogal typische vrouw die er het liefst alleen op uittrok om lange kunstreizen te maken Zij hadden een niet al te goed huwelijk, heb ik begrepen.

Portretten
Uit dit geslacht is Francien dus voortgekomen, mensen die stuk voor stuk een bijzonder verhaal hebben. Eigenlijk net zoals geschilderde portretten verhalen willen vertellen. Zoals dat van hierboven, van de jonge Francien die toen nog een en al onzekerheid was. Het kan verkeren!

About Pien

In de zelfkenniswerkplaats van Pien helpt de zelfkennismethode (ZKM) op weg naar dichterbij
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *